Więcej tematów związanych z rodzicielstwem na stronie Gazeta.pl
Agnieszka jest tanatokosmetolożką, czyli zajmuje się przygotowywaniem ciał do pogrzebu. Jest też mamą, a na Instagramie prowadzi konto Pani z Domu Pogrzebowego. Działa tam pod hasłem "Wszystko, co chcesz wiedzieć o śmierci, ale boisz się zapytać", podejmuje temat śmierci i sposobów oswajania się z myślą o niej. Nam opowiada, co o jej pracy myśli jej dwoje dzieci i jak zmienia się podejście ludzi do jej zawodu.
Zwykle są mocno zaskoczeni i nie wiedzą, co powiedzieć. Na szczęście coraz rzadziej słyszę nieprzyjemne żarty albo wyczuwam dystans. A nawet jeśli tak się zdarza, to już się tym nie przejmuję.
Tak. Jest też w nich dużo większa tolerancja, przynajmniej w moim odczuciu. W mediach też więcej się mówi o śmierci, oswajamy się z nią. A jeśli ktoś na mój zawód reaguje specyficznie, to głównie mężczyźni.
Nie wiem, być może wynika to z tego, że kobiety są bardziej wyrozumiałe. Ale też nie chcę generalizować. Ja mam takie doświadczenia, ktoś z naszej branży może mieć inne. A kobiet w niej nie brakuje. I mnie dziwi to, że kogoś to dziwi (śmiech). Na przestrzeni kilku ostatnich lat widzę ogromny postęp w rozmawianiu o sprawach ostatecznych. Coraz więcej osób otwiera się na usługę planowania swojego pogrzebu. Wynika to ze świadomości, że w końcu jesteśmy istotami śmiertelnymi, ale na tym etapie mamy jeszcze możliwość przedstawić swoim bliskim prośby dotyczące pochówku i wszystkich szczegółów, które są dla nas ważne.
Od kiedy tylko zaczęły pytać, gdzie wychodzę, gdy idę do pracy, wyjaśniałam im, czym się zajmuję. Oszczędzałam im rzecz jasna nieprzyjemnych detali. Wiedzą, że pracuję w zakładzie pogrzebowym i pomagam innym ludziom.
Tak, coraz częściej pytają o różne rzeczy. Z roku na rok, im są starsze, tym więcej rozumieją. Córka już w pełni rozumie, jaki wykonuję zawód. Jestem szczerym rodzicem, otwarcie mówię o tym, na czym polega moja praca. Pomijam elementy drastyczne, takie, które mogłyby wywołać w dzieciach niepotrzebny lęk czy powód do zmartwień. Zawsze powtarzam, że dzieci rozumieją więcej, niż nam, dorosłym, się wydaje.
Tak, czasem, ale zawsze zostają w części biurowej. Ze względu na bezpieczeństwo i ich zdrowie nigdy nie zabieram ich do części technicznej, do chłodni.
Do tej pory nie, nic mi o tym nie wiadomo.
Tak, liczę się z tym, że kiedyś ktoś powie im coś nieprzyjemnego, być może rzuci jakąś uwagę. Mam tego pełną świadomość. Jednak staram się, aby pamiętały, że to zawód jak każdy inny. Ktoś to musi robić, a jak robi to z sercem, to nie ma powodu do wstydu.
Wciąż jestem dumna i szczęśliwa, że moja pasja została doceniona.
Zapewne myślisz teraz: "Malowanie nieboszczyków może być pasją?"
Że to chore, a ja muszę być zaburzona (śmiech). Tylko oni nie wiedzą, że moją pasją w istocie jest zgłębianie wiedzy o sprawach ostatecznych. Oswajanie ludzi z faktem, że śmierć jest nieodłącznym elementem życia. Lubię ludzi, swoją pracę, chcę pokazać, że zarówno ta z samymi zmarłymi, jak i w biurze, z ich rodzinami, to coś dobrego, niesie ze sobą ogromną pomoc. Mało kto wie, jak niesamowity jest proces, jaki przechodzi, i praca, jaką wykonuje nasze ciało po śmierci. Z naukowego punktu widzenia przygotowuje się do niej, chociaż niekoniecznie jest to przyjemne dla oka. I że wygląd człowieka ma ogromne znaczenie dla przechodzenia żałoby. Ogromne.
Nie, absolutnie niczym. Odwiedzam groby bliskich nie tylko od święta, ale kiedy czuję taką potrzebę. Kupuję kwiaty, zapalam świeczki. Lubię święto zmarłych, podoba mi się jego klimat. Podziwiam wtedy cmentarze, na których w tych dniach jest więcej życia niż śmierci. Moim marzeniem jest od zobaczyć Meksyk w czasie tamtejszego święta zmarłych - Día de Muertos. Ludzie się spotykają, przygotowują ulubione potrawy zmarłych i celebrują pamięć o nich. To musi być piękne przeżycie.