Wyprowadzili się do domu, nie mogą znaleźć sobie miejsca. "Będziecie szoferami"

Dom pod miastem to przestrzeń, własny ogród, cisza i spokój. To również marzenie wielu osób, które chciałby wynieść się z miasta i zamieszkać na wsi. Jednak okazuje się, że wyobrażenia o sielankowym życiu mają niewiele wspólnego z prawdą, szczególnie wtedy, gdy pojawiają się dzieci i rodzic staje się prywatnym szoferem.
Plac zabaw (zdjęcie ilustracyjne)
Fot. Tomasz Stańczak / Agencja Wyborcza.pl

"Wyprowadziliśmy się z mężem na obrzeża Trójmiasta, miało być cudownie, a czujemy się samotni. Cisza i spokój jest przytłaczająca, na naszym małym osiedlu niewiele nie dzieje. Wiem, że wiele osób sobie to ceni. Planujemy pierwsze dziecko i jak się wprowadzaliśmy to była dla nas idealna przestrzeń, teraz bije się z myślami czy na pewno" - czytamy w poście na FB grupie @Mamy Mamom. Autorka myśli nad powiększeniem rodziny, jednak ma pewne obawy, bo może lepszym miejscem pod względem dostępności różnych miejsc (przychodnie, szkoły, przedszkola) jest miasto? 

Zobacz wideo Artur Szpilka o opiece nad rodzeństwem: Przynosiłem do domu porzuconą przeterminowaną żywność

Miasto czy wieś? Internautka stawia sprawę jasno

"Ja wychowałam się w mieście ok. 50 tys. mieszkańców, dom mieliśmy w samym centrum. Wszędzie blisko, wszystkie szkoły, przyjaciele, zajęcia dodatkowe" - pisze internautka, która od pewnego czasu mieszka wraz z mężem w domu na wsi. Jest cisza i spokój, zdawałoby się, że wręcz idealne warunki do tego, by mieć dziecko.

Jednak są tu też obawy, bo maluch dorasta i zaczyna swoją przygodę z przedszkolem, szkołą, a te niestety są oddalone o kilka, a nawet kilkanaście kilometrów od miejsca zamieszkania. Rodzice wtedy przejmują pałeczkę i stają się prywatnymi szoferami swoich dzieci. Wożą je do przedszkola i szkoły, na basen, angielski i piłkę. Podrzucają również do kolegów i znajomych.

"Zastanawiamy się nad przeprowadzką i powrotem do centrum miasta, ale wiadomo, że wszystko ma swoje minusy. Brak własnego ogrodu, większy zgiełk i hałas, możliwe, że brak windy w budynku, więcej sąsiadów (różnie można trafić). Jak jest u was? Czy z maluszkiem wygodniej się mieszka w domu, a ze starszakiem w centrum? Czekać, czy może od razu szukać innego miejsca do życia?" - pyta w swoim w poście kobieta. 

Okazuje się, że wszystko ma swoje plusy i minusy, a wiele zależy od tego, jak wygląda infrastruktura w okolicy. "My mieszkamy pod lasem na wylocie z miasta. Wcześniej było tu bardziej pusto, nawet był problem z internetem, bo był słaby zasięg. Rok temu powstały dwa sklepy (...), jest też paczkomat. 7 minut spacerkiem od domu jest pętla autobusowa i można dojechać do centrum. Jest też przedszkole, ale wiadomo, rodzice wożą dzieci tam, gdzie jest im taniej lub wygodniej z pracą. Latem syn ma wystawiony duży basen w ogródku, a w ogrodzie gra w piłkę. Przychodzą sąsiedzi z dziećmi. Może warto poczekać i u was też się bardziej rozbuduje. Tutaj jeszcze 15 lat temu musieliśmy kopać sami rów pod kanalizację, a teraz wszystko jest podciągnięte, łącznie ze światłowodem" - zaznacza jedna z internautek. 

Dom na wsi? "Będziecie szoferami"

Post kobiety, która wyprowadziła się z miasta na wieś, wywołał ogromną dyskusję wśród internautów. Sprzeczają się między sobą, zwracając uwagę na plusy i minusy mieszkania w różnych lokalizacjach, jednak wielu z nich stawia sprawę jasno: dużo się zmienia, kiedy pojawiają się dzieci. 

Z maluszkiem dla mnie bez różnicy. Natomiast z dzieckiem przedszkolnym, uczniem podstawówki - dla mnie duże miasto z dobrą komunikacją zbiorową jest wygodniejsze. Trafił mi się egzemplarz dziecka turbo aktywnego, towarzyskiego, z wieloma pasjami (których realizacja możliwa jest tylko w dużym mieście). Od trzeciej klasy zaczęła chodzić na swoje zajęcia i do szkół jeździć sama. Gdybyśmy mieszkali pod miastem, zostałabym zawodowym szoferem i nie miałabym chwili, żeby się domem czy ogrodem nacieszyć. Teraz, gdy córka idzie do liceum, wyprowadzamy się pod miasto, ale ze stacją szybkiego szynobusu. Wcześniej to byłoby średnio praktyczne

- zaznacza jedna z komentujących mam. "Mieszkałam na obrzeżach Trójmiasta. Wytrzymałam 5 lat. W ciągu tych lat pojawiło się dziecko, był to najbardziej samotny okres w moim życiu i psychicznie bardzo ciężki w tym domu. Uciekłam z powrotem do miasta i doceniam to, czego wcześniej nie doceniałam, a to, co mi przeszkadzało, przestało mieć znaczenie" - wtóruje jej kolejna. 

Jeden z argumentów przemawiających za mieszkaniem w mieście, kiedy w domu są małe dzieci, jest konieczność wożenia ich wszędzie. Począwszy od żłobków i przedszkoli, a skończywszy na podwózkach do kolegów i koleżanek. "Czasem brakuje ciszy, spokoju i przestrzeni, ale brak konieczności dojazdów na tym etapie życia jest dla nas kluczowy. Tu sprawa jest prosta. Jak będziecie mieszkać w domu na wsi i maluch podrośnie, to będziecie prywatnymi szoferami, którzy więcej czasu spędzą w aucie, niż własnym domu. Zacznie się zawożenie do szkół, potem na prywatne zajęcia, jakieś zakupy. Jak wyjdziecie z domu o 7:00, wrócicie akurat na kolację. Przerabiałam to na własnej skórze. Nigdy więcej" - dodaje internautka. 

A Ty? Dom pod miastem czy może mieszkanie w centrum miasta? Gdzie Twoim zdaniem lepiej mieszkać mając dzieci? Napisz do mnie: anita.skotarczak@grupagazeta.pl.

Więcej o: