Wrzesień za pasem, a to znak, że rozpoczyna się nowy rok szkolny. Jednak nie tylko uczniowie kończą już swoje wakacje, lecz także przedszkolaki. Wiele z nich pójdzie do placówki edukacyjnej po raz pierwszy w życiu. Jednak nie tylko rozłąka z rodzicami i przedszkolna rzeczywistość mogą okazać się wyzwaniem, jak informuje nasza czytelniczka, mama 2,5-letniego chłopca, przedszkola wymagają też, aby dziecko było już w pełni odpieluchowane. Z pieluchą dziecko nie może uczęszczać do placówki. "W tym wieku to żart" - pisze w mailu do nas zdenerwowana matka. Jej zdaniem to kryterium nie powinno się w ogóle znaleźć na liście wymagań.
Szukasz wiadomości z kraju i ze świata? Zajrzyj na stronę główną Gazeta.pl >>>
"Gdy zapisywałam syna do przedszkola (państwowego), usłyszałam, że dziecko ma być odpieluchowane. Nie kryłam swojego zdziwienia w rozmowie z administracją. Mój syn urodził się w grudniu, będzie miał we wrześniu tylko dwa i pół roku, to niewiele! Zaczęliśmy już trenować samodzielne załatwianie się, ale ten proces jest bardzo powolny. Rozumiem, że można wymagać tego od trzylatków, ale czemu nawet na spanie na leżakowanie nie może mieć pieluchy? Moim zdaniem w tym wieku to żart!" - pisze mama przyszłego przedszkolaka.
Wymóg samodzielnego załatwiania się w przedszkolach publicznych, a często i prywatnych jest dość powszechny. Często nie ogranicza się on do samego braku pieluchy. Nierzadko wymagane jest od dzieci, aby potrafiły uporać się ze wszystkimi czynnościami higienicznymi w toalecie. "Pamiętam, jak na spotkaniu adaptacyjnym przed 1 września usłyszeliśmy, że na pewno panie nie będą pomagały maluchom w toalecie.
Wychowawczyni powiedziała wprost: żadnego podcierania dzieci.
Martwiło mnie, czy to znaczy, że córka będzie chodziło cały dzień z brudną pupą jeśli jej się nie uda, nie było jednak takiej sytuacji. Wydaje mi się, że opiekunowie straszą tak rodziców, aby zaczęli uczyć tego wszystkiego dziecko zawczasu, a w praktyce jednak czuwają i uczą wszystkiego maluchy" - opowiada nam o swoich doświadczeniach inna mama.
Choć przedszkola wymagają od rodziców, aby dziecko nie używało już pieluchy, nie znaczy to jednak, że świeżo upieczony przedszkolak ma mieć opanowane toaletowe sprawy do perfekcji. "Franek jest bardzo mały, we wrześniu będzie miał dwa lata i sześć miesięcy, ćwiczymy korzystanie z nocnika, ale nie wiem, jak poradzi sobie z toaletami, które zamontowane są w placówce" - mówi nam tata przyszłego przedszkolaka.
Z mniejszym stresem do sprawy podchodzą rodzice, którzy mają starsze dzieci, a zatem mają też za sobą pieluchowo-toaletowe stresy. "Nie ma co się przejmować, może i pierwsze roczniki chodzą bez pieluchy, ale na pewno nie są odpieluchowane. Codziennie w szatni widać szafki załadowane zapakowaną w foliówki mokrą odzieżą. Dzieci zasikują się na potęgę i tego chyba się nie przeskoczy" - mówi nam mama dwóch synów.
Trzeba po prostu kupić zapas majtek i spodni na zmianę i się nie przejmować.
Łatwo zrozumieć motywacje przedszkoli, dlaczego wymagają odpieluchowania od przedszkolaków, to jednak nie mają one swojego umocowania w przepisach oświatowych. Oznacza to, że placówka nie może odmówić przyjęcia dziecka, bo jest nieodpieluchowane. "Nie ma (...) podstawy prawnej uprawniającej do odmówienia przyjęcia do przedszkola dziecka, z powodu korzystania przez dziecko z pieluch. Jeżeli takie kryterium znalazło się w zasadach rekrutacji do przedszkola, to jest przejawem dyskryminacji, braku znajomości przepisów prawa i rozumienia podstawowej roli przedszkola. Pomoc dziecku m.in. w pokonywaniu trudności rozwojowych, uspołecznianiu, nabywaniu właściwych nawyków, etc. jest jednym z najważniejszych zadań przedszkola" - wyjaśnia pracowniczka kuratorium oświaty Wanda Pakulniewicz w artykule dla serwisu Portaloswiatowy.pl. Próżno też takich zapisów szukać w wymogach rekrutacyjnych. Zarówno w kryteriach samorządowych jak i oświatowych nie ma dodatkowych punków za brak pieluchy u kandydata.
Pamiętajmy też, nie ma żadnej cezury czasowej, która sztywno określałaby, kiedy należy zrezygnować z pieluchy. Zwykle rodzice podejmują takie próby około pierwszego roku życia. Nie jest to jednak chwila, lecz mozolny proces. Wywieranie na dziecku presji, zawstydzanie, ośmieszanie przyniesie jedynie odwrotny skutek. Choć byłoby to bardzo wygodne, jednak rozwoju psychicznego nie da się przyśpieszyć na żądanie.