Dzieci wchodzą w konflikt bardzo często. W domu kłócą się z rodzeństwem o to, kto kocha mamę bardziej. Na placu zabaw sprzeczają się o dostęp do zjeżdżalni, huśtawki, czy zabawki z piaskownicy. Szkoła również jest miejscem, gdzie do tych awantur i utarczek na dwadzieścia cztery fajerki, dochodzi dość często. Zamiast jednak włączać się w dysputy, rozstrzygać spory i szukać winnych całej sytuacji, warto przyjąć rolę neutralnego mediatora. Bo rolą dorosłego jest uczenie dzieci samodzielnego rozwiązywania problemów. W teorii brzmi to pięknie, a jak jest z praktyką?
- Jako doświadczona mama dwójki dzieci w wieku szkolnym wiem, że nie ma nic gorszego, niż włączenie się do kłótni. Moje dzieci na szczęście wyrastają z tego 'mamooo... a on mi zabrał zabawkę/ pociągnął za włosy/ pokazał język/ wypił mój sok'. Wiem, jakie to może być trudne i frustrujące, ale z perspektywy czasu uważam, że tak jest lepiej - mówi Edyta. - Oczywiście, żeby była jasność, reaguję od razu, kiedy dochodzi do bicia, niszczenia przedmiotów lub gdy w kłótni pojawiają się wyzwiska - dopowiada.
Tu jednak trzeba przyznać, że ingerencja rodzica w spory zależy od sytuacji, ale też wieku dziecka. Inaczej podchodzimy do tematu, kiedy sprawa dotyczy nastolatków (np. kłócące się rodzeństwo). Inne reakcje rodzica są też wtedy, gdy pod opieką mamy malucha, który dopiero poznaje świat i uczy się tych wszystkich trudnych emocji. Bo jak mówi stare porzekadło: "punkt widzenia zależy od punktu siedzenia". Udowadnia to komentarz Kamili, mamy czteroletniego Leona, która jak sama przyznaje, ma zupełnie inne zdanie w tej kwestii.
Ludzie myślą, że jestem przewrażliwioną mamusią, ale ja nie widzę nic złego w tym, że chronię własne dziecko. Mój syn jest jedynakiem, więc te konflikty zdarzają się, ale to głównie poza domem, np. na placu zabaw
- opowiada. Oczywiście, że daję mu możliwość rozwiązania problemu samodzielnie, ale nie oczekuje zbyt wiele od czterolatka. Przykład? Kiedy widzę, że jakieś dziecko zabiera mojemu synkowi ulubioną zabawkę, nie czekam, aż łaskawie odda, tylko podchodzę i stanowczym tonem mówię, że to nasze. Nikt nie będzie krzywdził mojego syna. Ja wychodzę z założenia, że dzieci nie muszą się dzielić zabawkami, jeśli tego nie chcą. Ja też nie chciałabym oddać komuś swojego telefonu tylko dlatego, że tak wypada. Kiedyś jakaś matka przyczepiła się, że wychowuje syna na egoistę, bo ten nie miał ochoty oddać swojej koparki jej dziecku. Trudno. Lepiej być egoistą niż ofiarą czy popychadłem - dodaje.
Rodzice, zdaniem ekspertów, powinni interweniować w spory pomiędzy dziećmi, nie po to, by występować w roli surowego sędziego, który szuka winnych, ale dlatego, aby zapewnić im bezpieczeństwo i nauczyć je konstruktywnego rozwiązywania konfliktów. Tu warto przyjąć rolę mediatora, który pomaga maluchom, ale też i tym trochę starszym dzieciom, zrozumieć swoje emocje i dojść do porozumienia.
Drobne sprzeczki o zabawki czy wymiana zdań na temat tego, czyj rysunek jest piękniejszy są dla dzieci naturalnym treningiem społecznym. Rodzice w takich sytuacjach powinni zachować dystans, dając pociechom możliwość na samodzielne dojście do kompromisu.
A kiedy interwencja jest uzasadniona? Takie "wkroczenie do akcji" powinno nastąpić zawsze wtedy, gdy pojawia się agresja fizyczna, używana jest przemoc słowna lub gdy jedna ze stron jest wyraźnie zdominowana i czuje się pokrzywdzona.
A Ty? Potrafisz się zdystansować, czy jednak wolisz trzymać rękę na pulsie? Kiedy Twoim zdaniem jest ten moment, a wkroczenie rodzica w dziecięcy konflikt? Napisz: anita.skotarczak@grupagazeta.pl.