Kwestia dzieci, które "hałasują" na osiedlach wraca do nas jak bumerang. Chodzi nie tylko o tupot, śmiechy czy zabawy pod blokiem, ale też o to, jak różne pokolenia postrzegają hałas w tak zwanej przestrzeni wspólnej.
Jak zauważają nasze czytelniczki, to właśnie wiosną i latem problem jest najbardziej odczuwalny. - Kilka lat mieszkałam na warszawskim blokowisku i musiałam znosić pretensje sąsiadki z parteru. Niemalże pod jej balkonem był mały plac zabaw, na który schodziły się dzieci z trzech bloków. Wiele razy słyszałam, że nie może odpocząć czy serialu obejrzeć w spokoju. Oczywiście najczęściej marudziła latem i wiosną, bo wiadomo, to wtedy jest sezon na zabawy na dworze. Gdyby zamknęła drzwi balkonowe, może miałaby ciszej - opowiada jedna z kobiet, która kilka lat temu wyprowadziła się na wieś.
Po publikacji jednego z naszych tekstów dotyczących dzieci bawiących się na osiedlu odezwała się do nas pani Judyta (nazwisko do wiadomości redakcji), która ma zupełnie inne spojrzenie.
To nie wina dzieci, że ludzie mają ich dosyć. Dzieci są częścią społeczeństwa i muszą w nim uczestniczyć, żeby się socjalizować. Jednak to wina rodziców, że kompletnie nie zwracają uwagi na to, co i jak robią te dzieci. I to jest podstawowa różnica między tym, jak my bawiliśmy się w dzieciństwie. Wtedy rodzice reagowali, a dziś gapią się w telefon i uważają, że dziecko wszystko może, gdyż jest dzieckiem
- zauważa czytelniczka.
Pani Judyta wskazuje też na konflikt dotyczący lokalizacji placu zabaw w jej sąsiedztwie. "Rodzice wspólnoty obok postanowili postawić huśtawki pod naszymi płotami. Lokalizację argumentowali w następujący sposób: skoro możemy od siebie odsunąć hałas, który będzie przy huśtawkach, to wybieramy miejsce najdalej od nas, czyli pod waszymi płotami. Tak dokładnie to usłyszeliśmy podczas prób negocjacji. Ten hałas będą tworzyć ich dzieci. Dlatego pytam te oburzone mamy, dlaczego nie chcą przebywać z własnymi dziećmi, tylko kogoś skazują na wrzaski. Przestrzeń jest dla wszystkich. I dla dzieci, i dla dorosłych, więc, drodzy rodzice, szanujcie nie tylko swoje dzieci, ale też innych, którzy z tej przestrzeni chcą skorzystać.
Wielu mieszkańców przyznaje, że hałaśliwe zabawy mogą utrudniać odpoczynek zwłaszcza, gdy hałasy pojawiają się stosunkowo często. Inni z kolei podkreślają, że pewien poziom hałasu związany z dzieciństwem jest naturalny i niestety nieunikniony.
Eksperci z Amsterdamu są wręcz zdania, że odgłosy bawiących się dzieci są "naturalną, pożądaną i nieuniknioną częścią codziennego życia" i nie powinny być traktowane jako powód do skarg. Ich zdaniem to element miasta, który sprzyja zdrowiu i aktywności najmłodszych.
W polskim prawie kwestie sporów sąsiedzkich dotyczących hałasu regulują przede wszystkim przepisy tzw. prawa sąsiedzkiego w Kodeksie cywilnym. Kluczowy jest art. 144, który mówi, że właściciel nieruchomości powinien powstrzymywać się od działań zakłócających korzystanie z sąsiednich nieruchomości "ponad przeciętną miarę wynikającą ze stosunków miejscowych".
W praktyce oznacza to, że hałas, także ten związany z codziennym życiem czy zabawą dzieci, może być traktowany jako tzw. immisja, czyli oddziaływanie z jednej nieruchomości na drugą. Jeśli jest wyjątkowo uciążliwy i przekracza zwykłe normy życia w danym miejscu, sąsiad może domagać się jego ograniczenia.
A Ty, jakie masz zdanie w tym temacie? Daj znać w komentarzu lub napisz w wiadomości do redakcji: klaudia.kierzkowska@grupagazeta.pl. Gwarantujemy anonimowość.