Kim jest DDA? Przez te zachowania i cechy ich trauma może trwać latami

Syndrom DDA, czyli Dorosłych Dzieci Alkoholików, to zaburzenie, z którym zmaga się wiele osób na całym świecie. Uzależnieni rodzice nie zdają sobie sprawy, jak sytuacja w domu może wpłynąć na ich pociechy w późniejszym życiu.
Lęk i niepokój objawia się na wiele nieoczywistych sposobów.
Fot. Pixabay

Polska jest jednym z krajów o najwyższej średniej konsumpcji napojów procentowych. Zgodnie z danymi WHO w 2016 roku na jednego mieszkańca przypadało tu 10,4 litra alkoholu etylowego. Jak się okazuje, picie ma nie tylko negatywny wpływ na zdrowie spożywającego, ale także na zdrowie psychiczne dzieci. 

Co to jest syndrom DDA? 

Syndrom DDA, czyli Dorosłych Dzieci Alkoholików to zaburzenie dotykające osoby, których rodzice zmagali się z uzależnieniem. Rodzice alkoholicy przeważnie dążą do tego, by sytuacja w domu nie wyszła na zewnątrz. Nie chcą, by dzieci ufały innym i mówiły o swoich problemach. W tym celu tworzą własne zasady, wywołujące w dzieciach lęk i poczucie winy. 

Osoby cierpiące na syndrom DDA wynoszą z domu pewne utrwalone mechanizmy działania, które w tamtym środowisku pozwalały im radzić sobie z problemem alkoholowym rodziców. Często obwiniają siebie za nieobecność lub niekonsekwencję opiekunów. Czują, że tak naprawdę nigdy nie były dziećmi i wierzą, że w jakiś sposób są odpowiedzialne za swoją dysfunkcyjną rodzinę. Odczuwają strach, złość oraz nienawiść do samego siebie. 

Choć dzieci alkoholików dorastają, to ich trauma może trwać latami. W dorosłym życiu mogą zauważyć schematy - takie jak szukanie aprobaty, potrzebę zadowolenia ludzi, osądzanie siebie oraz innych. Często cechują się samotnością. W domu nie nauczyły się, jak kochać. W związku z tym są nieufne i czują lęk przed odrzuceniem oraz okazywaniem uczuć.

Syndrom Dziecka Alkoholika - terapia

Nie wszystkie dzieci, które wychowywały się w domu z uzależnieniem od alkoholu, wymagają terapii - nie każdy odczuwa bowiem trudności w późniejszym życiu. Powinny poddać jej się osoby z problemami emocjonalnymi, które utrudniają im funkcjonowanie. Wśród nich wymienia się m.in. obniżoną samoocenę, brak wiary w siebie, lęk, wycofanie czy problemy z uwagą. 

Podczas spotkań terapeuta pomaga nazwać oraz uporządkować trudne wspomnienia z przeszłości. Pacjent dąży do zrozumienia sytuacji, a także dojrzenia związku między dzieciństwem a dorosłym życiem. Terapia ma pomóc w zaprzestaniu obwiniania siebie i osiągnięciu radości z życia.

Więcej ciekawych informacji znajdziesz na stronie głównej Gazeta.pl.

Więcej o: