Mówi się, że małe dzieci to mały kłopot, duże dzieci, duży kłopot. I jak się okazuje, w tych słowach jest naprawdę sporo prawdy, o czym ostatnio coraz częściej przekonuje się pani Martyna, matka 12-latka z Krakowa.
- Ostatnio nie poznaję swojego syna. Pyskuje mi niemalże na każdym kroku. Co bym nie powiedziała, to źle. Wszystko mu się nie podoba i zawsze ma inne zdanie. Buntuje się, rozpoczyna awantury - opowiedziała kobieta. Dodała też, że chłopak przestał się jej słuchać i zaczął bagatelizować domowe obowiązki.
Kiedy weszłam ostatnio do jego pokoju, mało się nie zabiłam. Wszystko na podłodze, porozrzucane. Szafki pootwierane, stał nawet talerz z resztkami jedzenia. A kiedy poprosiłam, żeby posprzątał, usłyszałam, że jemu dobrze żyje się w bałaganie
- wyznała.
Bunt nastolatków spędza często rodzicom sen z powiek. Dziecko, które jeszcze niedawno było spokojne i uczynne, nagle zmienia się nie do poznania. Pojawia się sprzeciw, podważanie zasad i potrzeba postawienia na swoim, często w bardzo emocjonalny sposób.
Co więcej, wielu rodziców ma wrażenie, że taka zmiana pojawia się zupełnie niespodziewanie. - Nawet nie zauważyłam, kiedy moja córka tak wyrosła. Ciągle traktuję ją jak małą dziewczynkę, ale chyba czas trochę odciąć pępowinę i pozwolić jej na większą samodzielność. W sumie to ona sama ostatnio zaczęła ją odcinać, ma własne zdanie, wszystko nagle jest na "nie". Zastanawiam się, czy to koleżanki mają na nią taki wpływ? - wspomniała pani Aleksandra.
Dodała, że w sumie sama w jej wieku zachowywała się podobnie. - Pamiętam, jak nagle postanowiłam, że zacznę ubierać się na czarno. Za moich czasów modne były glany i czarne, wielkie bluzy z kapturem. Kiedy kupiłam sobie taki zestaw ze swojego kieszonkowego, mama dosłownie się wściekła. Powiedziała, że to będzie wstyd na całą okolicę - przyznała.
Badania dotyczące buntu nastolatków jednoznacznie dowodzą, że nie jest on przypadkowym zachowaniem czy po prostu trudnym okresem, który pojawia się bez żadnej przyczyny. W jednym z opracowań przygotowanych na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie zwrócono uwagę na wyraźny związek między poziomem stresu a nasileniem postaw buntowniczych u młodych ludzi. Im większe napięcie i przeciążenie emocjonalne, tym częściej pojawiają się reakcje w postaci sprzeciwu, złości czy konfliktów z otoczeniem.
Co ciekawe, badanie wskazuje również na rolę odporności psychicznej, czyli tego, jak młody człowiek radzi sobie z emocjami i presją. Nastolatki, które mają niższą odporność psychiczną, częściej reagują impulsywnie, trudniej znoszą zasady i szybciej wchodzą w konflikty z dorosłymi.
Bunt nastolatków jest zjawiskiem, które od lat obserwują kolejne pokolenia rodziców. Jego forma ewoluuje wraz ze zmieniającym się światem, warunkami społecznymi i kulturą. Jednak sam mechanizm pozostaje podobny, bo jest to element tzw. konfliktu pokoleń. Młodzi ludzie zaczynają budować własną tożsamość, oddzielać się od rodziców i szukać swojej drogi. To naturalny etap dorastania, choć często trudny i pełen napięć.
Chcesz podzielić się z nami swoją historią? Napisz na adres: klaudia.kierzkowska@grupagazeta.pl. Gwarantujemy anonimowość.