Narcystyczny rodzic ma toksyczny wpływ na dziecko. Oto 7 sygnałów, dzięki którym go rozpoznasz

Rodzicielstwo jest dwojako: trudnym i pięknym procesem. Istnieje przekonanie, że w żadnym innym doświadczeniu życiowym, tak bardzo nie poznajemy siebie samych. I jeśli nie do końca podoba nam się ta osoba, która wychodzi z nas jako rodzic, możemy pracować, by codziennie stawała się nieco inna. Może lepsza?

Kim jest narcyz?

Dobre rodzicielstwo wymaga empatii, współczucia i chęci uczynienia niektórych z twoich potrzeb drugorzędnymi – zasadniczo wiele cech, których nie znajdziesz u narcyza.

Rodzicielstwo narcystyczne nie polega tylko na chwaleniu się dziećmi w mediach społecznościowych ani na zmuszaniu dzieci do rygorystycznych zajęć pozalekcyjnych. To proces, który zachodzi znacznie głębiej i jest to jeden z najbardziej toksycznych sposobów wychowywania dzieci. Rodzice narcystyczni mają trudności z pozwoleniem swoim dzieciom na stanie się sobą lub zaspokojenie ich własnych potrzeb.

Oto cechy, które są właściwe narcystycznym rodzicom:

1. Postrzegają swoje dziecko jako źródło walidacji.

Narcyzi odczuwają i okazują dumę ze swoich dzieci, kiedy te odnoszą sukcesy. Kiedy jednak ich pasmo się zamyka, rodzic wycofuje się, staje się nieobecny. Traci zainteresowanie dzieckiem. Psycholodzy mówią o zaspokajaniu swoich potrzeb osiągnięciami dziecka.

2. Są reaktywni emocjonalnie, jednocześnie zaprzeczając emocjom swojego dziecka.

Sami temperamentni, źle znoszący krytykę, wybuchowi. Narcyzi często nie posługują się mechanizmami kontroli własnych emocji. Rozczarowanie, żal, frustracja sprawiają, że stają się nawet agresywni.

Kiedy jednak w grę wchodzą emocje dziecka, reagują złością i zawstydzają dziecko: Nic takiego się nie stało, nie ma powodu do płaczu.

3. Zawsze na pierwszym miejscu stawiają własne potrzeby.

Dorośli i dojrzali ludzie rozumieją, że rzeczywistość może wymagać poświęceń. Narcyzi mają z tym wyraźny problem, przekładają swoje potrzeby, pasje na pierwszy plan. Nawet ponad dzieci. Przykład? Rodzic narcystyczny jest tak przywiązany do swojej pasji, że nie pojawi się na szczególnej uroczystości szkolnej dziecka, by nie stracić treningu.

4. Nie szanują granic innych osób, jednocześnie pilnie strzegąc swoich własnych.

Narcystyczni rodzice mogą być nachalni. Kiedy nie mają na to ochoty, nie będą wchodzić w interakcje z dzieckiem. Jednak, kiedy to oni potrzebują aprobaty dziecka, towarzystwa, wykonania jakiegoś działania – czują, że to ok, by naruszyć granice dziecka i zrobić coś wbrew jego woli.

Narcystyczny rodzic obwinia dzieci za swoje porażki.Narcystyczny rodzic obwinia dzieci za swoje porażki. Fot. Unsplash.com

5. Grają w faworytów.

Narcystyczni rodzice utrzymują swoją władzę, wyróżniając dzieci w nierówny sposób. Mogą mieć złote dziecko, które nadmiernie komplementują, na przykład mówiąc źle o innym dziecku w rodzinie.

Może to sprawić, że dzieci poczują się nieswojo, nielojalnie i psychicznie niebezpieczne. Mogą wierzyć, że muszą dogadać się lub zaimponować narcystycznym rodzicom, aby uniknąć ich gniewu i utrzymać dobrą pozycję w rodzinie.

6. Zrzucają winę na swoje dzieci.

Narcyzi muszą czuć się zawsze dobrze, więc uchylają się od odpowiedzialności za własne błędy i obarczają nimi swoje dzieci. Mogą być okrutni, gdy poczują się krytykowani, ich słowa mają zadać ból.

Typowe zwroty ze strony narcystycznych rodziców mogą brzmieć w stylu: "To twoja wina, że jestem taki zmęczony" lub „Mogłabym zrobić obłędną karierę, gdybym nie musiała siedzieć z tobą w domu". Z czasem dzieci narcystycznych rodziców uwewnętrzniają te komentarze i zaczynają obwiniać siebie, myśląc: "Kiedy reprezentuje własne potrzeby, sprawiam, że wszyscy czują się gorzej".

7. Oczekują, że dziecko będzie dla nich opiekunem.

To często rzutuje na dorosłość, kiedy narcystyczny rodzic może stosować techniki manipulacyjne. Częstym zdaniem w takich toksycznych układach jest: "Nakarmiłem cię i ubrałem, więc teraz jesteś mi to winien". Wielu narcyzów oczekuje, że ich dzieci zapewnią im opiekę i wsparcie w późniejszym życiu.

Jeżeli zauważymy w swoim procesie rodzicielskim niektóre z powyższych lub inne, trudne zachowania, warto rozważyć terapię. To zawsze najlepsza droga.

Więcej o: