1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Konformizm - postawa dobra czy zła?

Konformizm to postawa, która oznacza uleganie wpływom i podporządkowanie się zasadom panującym w danej grupie społecznej. Najogólniej rzecz ujmując to dostosowanie się człowieka do norm obowiązujących w grupie. Czy konformizm w rozumieniu potocznym słusznie ma wydźwięk pejoratywny? Dlaczego jednocześnie jest postawą aprobowaną przez naukę? Jakie oblicza ma konformizm, czym jest nonkonformizm i czy istnieje w tej materii złoty środek?

Konformizm to zmiana zachowania na skutek rzeczywistego bądź wyobrażonego wpływu innych ludzi. Termin konformista powstał na gruncie języka angielskiego z elementów łacińskich (łac. conformo – nadaję kształt). Pojęcie konformizm funkcjonuje zarówno w języku potocznym, jak i w języku publicystyki oraz nauki. Często ma rozmaite odcienie znaczeniowe, a w ujęciu różnych dyscyplin naukowych rozmija się z potocznym pojmowaniem postawy. Owa wieloznaczność wynika z podejścia do relacji, jaka zachodzi pomiędzy człowiekiem a otoczeniem.

Zobacz wideo

Konformizm w języku potocznym i ujęciu naukowym

W potocznym rozumieniu konformista jest postrzegany jako osoba, która nie ma kręgosłupa moralnego i własnego zdania, przez co łatwo ulega wpływom i presji. Dla większości z nas słowo konformizm ma zabarwienie pejoratywne - budzi negatywne skojarzenia.

Konformizm socjologia widzi jako formę dostosowywania się jednostki do ładu istniejącego w społeczeństwie. Doprecyzowując jest to zmiana zachowania osoby w kierunku oczekiwanym przez wybraną społeczność, spowodowana realnym lub nierzeczywistym naciskiem z jej strony. Konformizm, czyli podporządkowanie się wartościom, poglądom, zasadom i normom postępowania obowiązującym w danej grupie społecznej to jeden ze sposobów dostosowania jednostki.

Typy konformizmu

Aby zrozumieć, czym jest konformizm, warto przyjrzeć mu się bliżej. Konformizm psychologia społeczna definiuje dwojako. Jako:

  • konformizm statyczny, rozumiany jako podejmowanie zachowania zgodnego z zachowaniem grupy, do której należy jednostka,
  • konformizm dynamiczny, w którym nacisk kładzie się na zmianę zachowania jednostki, która zachodzi pod wpływem nacisku grupowego (wcześniej istniało zachowanie nonkonformistyczne).

Wyróżnia się dwa główne typy konformizmu:

  • normatywny, polegający na dostosowaniu się do grupy w obawie przed odrzuceniem,
  • informacyjny, przejawiający się w naśladowaniu innych wobec braku wystarczających informacji, jak zachować się w danej sytuacji.

Opisuje się też różne poziomy głębokości konformizmu. To:

  • uleganie. Mówi się o nim, gdy istnieje wyraźny konflikt między przekonaniem jednostki a presją grupy, w wyniku którego jednostka podporządkowuje się grupie.
  • identyfikacja. Mówi się o niej, gdy jednostka identyfikuje się z tą grupą - jej zachowania dopasowują się do wyobrażeń o tej jednostce.
  • introjekcja (lub internalizacja). To najgłębsza forma konformizmu. Mówi się o niej, gdy jednostka pewne normy i wartości uznaje za własne.

Konformiści i nonkonformiści

Jako przeciwieństwo zachowania konformistycznego podawany jest nonkonformizm lub antykonformizm. Tymi pojęciami określa się postawy wyraźnego sprzeciwu wobec biernemu podporządkowywaniu się wartościom, jakie obowiązują w danej grupie społecznej.

Niektórzy ludzie mają większą skłonność poddawania się autorytetom. To osobowości autorytarne, jednostki zewnątrzsterowne, w przeciwieństwie do wewnątrzsterownych nonkonformistów, którzy nie poddają się łatwo wpływom autorytetów.

Dlaczego ludzie przyjmują postawę konformistyczną? Motywy konformizmu

Wyróżnia się trzy podstawowe motywy zachowań konformistycznych:

  • lęk przed odrzuceniem i wykluczeniem z grupy,
  • brak własnego systemu wartości, pragnienie posiadania racji,
  • istnienie sankcji za przestrzeganie (sankcje pozytywne) lub nieprzestrzeganie norm grupowych (sankcje negatywne).

Psychologowie wyróżniają również wiele cech indywidualnych, które sprzyjają przyjmowaniu postawy konformistycznej. Są to między innymi: mała pewność siebie, niska samoocena, trudności adaptacyjne, nieśmiałość, ukształtowana w toku socjalizacji osobowość jednostki.

Konformizm czy nonkonformizm? Czy możliwy jest złoty środek?

Czy konformizm można w ogóle postrzegać jako dobry bądź zły? Kwestia jest bardzo złożona. Konformizm nie jest zjawiskiem negatywnym, dopóki nie przyjmuje patologicznej formy hiperkonformizmu lub nie prowadzi do grupowego myślenia i utraty indywidualności. Jednocześnie jest dobry, ponieważ dzięki niemu grupy są spójne, a społeczeństwo może funkcjonować jako całość. Tym samym w pewnym sensie każdy z nas jest konformistą.

Jak się w tym odnaleźć? Najlepsze byłoby odnalezienie złotego środka, ponieważ żadna ze skrajności - ani konformizm, ani nonkonformizm - nie sprzyja funkcjonowaniu w grupie społecznej. Życie w zgodzie z własnymi przekonaniami przy jednoczesnym poszanowaniu przekonań innych wydaje się być opcją optymalną.

Doskonale problem ujął Adam J. Wichura, językoznawca specjalizujący się w procesach poznawczych człowieka: Konformizm sam w sobie nie jest ani zły, ani dobry. Ale sytuacje, do których decydujemy się dostosować, już tak. O ile kolaboracja z Niemcami hitlerowskimi zasługuje na moralne potępienie, o tyle konformizm wynikający z zachowania ciszy w teatrze jest z pewnością pożądany. Podobnie z nonkonformizmem – jawny opór wobec grupowej kradzieży zasługuje na uznanie, natomiast odmowa zapięcia pasa na tylnym siedzeniu godna pochwały nie jest.

*Źródło wzmianki: https://czlowiek.info/czy-konformizm-zawsze-jest-zly/

Więcej o: