1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Sztuka dyplomacji

Rzeczowa, ale przyjazna rozmowa z nauczycielką może rozwiązać większość problemów szkolnych dziecka. Tylko jak ją przeprowadzić?
Badania pokazują, że jeśli rodzice są z nauczycielami w dobrym, pełnym wzajemnego szacunku i zaufania kontakcie - dzieci uczą się lepiej. Łatwo powiedzieć, trudniej to wprowadzić w życie. Zazwyczaj jeśli chcemy porozmawiać z nauczycielką naszego dziecka, czujemy tremę. Czy spotkamy się ze zrozumieniem? Czy nasze wątpliwości nie obrócą się przeciwko dziecku? Czy możemy mieć jakiekolwiek oczekiwania, skoro nauczyciele są źle opłacani i często sfrustrowani?

WSPÓLNA SPRAWA

Niezależnie od tego, z jakim problemem stykamy się w szkole - czy dziecko źle się tam czuje, czy ma kłopoty z nauką, czy z rówieśnikami - zawsze naprawianie sytuacji należy rozpocząć od rozmowy z wychowawczynią, zakładając, że łączy nas wspólny cel - dobro dziecka.

1.Umów się tak, by na rozmowę było dużo czasu. Choć w szkole publicznej wydaje się to trudne, warto przekonać nauczycielkę, by porozmawiała z nami po lekcjach, a nie na przerwie, na korytarzu.

2.Przedstaw się. Na początku warto powtórzyć swoje imię i nazwisko - "Dzień dobry, jestem Jan Kowalski, tata Stasia".

3.Powiedz o swoich oczekiwaniach. Nauczycielka może nie wiedzieć, z czym dziecko ma problem. "Umówiłem się z panią, bo martwi mnie to, że Staś wychodzi do szkoły z oporami. Skarży się na ból brzucha, pyta, czy nie mógłby zostać w domu. Chciałbym, żebyśmy się wspólnie naradzili, jak ten problem rozwiązać".

4.Opowiedz trochę więcej o dziecku. To pozwoli nauczycielce lepiej je poznać. "Staś urodził się jako wcześniak. Dlatego do przedszkola poszedł później niż inne dzieci i nigdy za nim nie przepadał. Teraz jest mu trudno, bo urodził mu się braciszek...".

5.Zapytaj, jak nauczycielka postrzega dziecko. Jej punkt widzenia może być ciekawy, bo ogląda dziecko w sytuacji, w której wy go nigdy nie widzicie - w dużej grupie rówieśników, gdy musi wykonywać różne ćwiczenia i spełniać wymagania.

6.Nie zaczynaj od krytykowania ani szukania winnych. To spowoduje, że wychowawczyni zacznie się bronić i rozmowa zamieni się w walkę. Po prostu opisz sytuację i zapytaj nauczycielkę, co o tym myśli.

7.Spróbuj razem z wychowawczynią poszukać rozwiązania. Wspólnie zastanówcie się, co leży w gestii nauczyciela (np. określenie jasnych zasad), a co w gestii rodziców (może dziecko czymś się stresuje w domu i w szkole to odreagowuje?). Jeśli zobaczysz, że wychowawczyni należy do osób, które niechętnie angażują się w szukanie rozwiązań ("My tu nie jesteśmy od wychowywania tylko od uczenia, od wychowania są rodzice") - nie pozwól przerzucić na siebie odpowiedzialności za problem.

8.Jeśli dziecko skarży się na nauczycielkę, wysłuchaj jej wersji. Poproś ją, by powiedziała, jak problem wygląda z jej strony. Bardzo często emocje pojawiają się w wyniku nieporozumienia. Dziecko mogło opatrznie odczytać intencje, nie zrozumieć czegoś. Ale może też być tak, że nauczycielka nie radzi sobie z dziećmi. Czasem pomocne bywa pytanie: "Co pani chce zrobić, by Staś poczuł się w klasie lepiej?".

9.Postaraj się, żeby efektem rozmowy było wspólnie wypracowane porozumienie. Warto ustalić pewne wzajemne zobowiązania (np. nauczycielka zobowiązuje się zwrócić szczególną uwagę na dziecko, doceniać nawet drobne sukcesy, a rodzice zobowiązują się informować o tym, jak się zmienia jego nastawienie.

10.Proś o wsparcie. Gdy problemem jest agresja wobec waszego dziecka, trzeba zadzwonić do wychowawczyni i zapytać, jak ona widzi tę sytuację. Jeśli także jest zaniepokojona, warto poprosić o spotkanie z rodzicami agresora w obecności nauczycielki. Można też poprosić o pomoc w rozwiązaniu problemu pedagoga szkolnego lub psychologa Nie wahaj się być bardzo stanowczy, by to wyegzekwować.

OSTROŻNIE Z KRYTYKĄ

•  Małe dzieci bardzo przywiązują się do swoich nauczycieli. Obdarzają ich niezwykłym zaufaniem i idealizują.

Dlatego bardzo źle się czują, kiedy słyszą, jak rodzice krytykują ulubioną nauczycielkę - to wystawia ich lojalność na bardzo ciężką próbę. Lepiej więc krytyczne uwagi zachowajcie dla siebie, a kiedy dziecko narzeka - powiedzcie, że spróbujecie razem z panią znaleźć najlepsze możliwe rozwiązanie kłopotów.