1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Zazdrość, gniew - jak radzić sobie z uczuciami?

Radość. Smutek. Miłość. Nienawiść. Spokój. Złość. Bezpieczeństwo. Strach. Uczucia to narzędzia o potężnej sile - w jednej chwili mogą zmienić rytm serca, dać nam chęć do życia lub odebrać ją na długie tygodnie. Tyle tylko, że, jak to bywa ze wszystkimi narzędziami, trzeba nauczyć się nimi posługiwać.
Jak sobie radzisz z uczuciami?

Jesteśmy więźniami naszych zasad, nakazów i zakazów. Przekonania typu: "wszystkich należy kochać", "strach to cecha ludzi słabych" "złość jest niemoralna", sprawiają, że nie potrafimy zaakceptować naszych uczuć. Nie pozwalamy sobie na te emocje, których się wstydzimy, których wolelibyśmy nie mieć. Niechętnie przyznajemy się do uczuć, z którymi nie potrafimy sobie poradzić. Skoro my sobie nie radzimy, co doradzimy naszym dzieciom?

Wyobraź sobie sytuację, w której syn mówi: - Nie znoszę cioci Ani. Tymczasem ciocia Ania to twoja najbliższa przyjaciółka. Nie wyobrażasz sobie, jak można jej nie lubić

- Moje urodziny były beznadziejne! - stwierdza twoja córka. A ty zapłaciłaś majątek za wynajem sali, a w nocy piekłaś tort i pakowałaś prezenty. I jeszcze zwolniłaś się wcześniej z pracy, żeby wszystkiego dopilnować.

- Jestem wściekła! Spóźniłam się na trening tylko trzy minuty, a trener kazał mi zrobić 20 przysiadów! No i jak tu się nie denerwować?! Tysiące razy mówiłaś, że lepiej poczekać 5 minut niż się minutę spóźnić.

Co usłyszą dzieci? Czy twoje odpowiedzi przypominają te podane niżej?

- Nie znoszę cioci Ani.

- No coś ty. Niemożliwe. Na pewno w głębi serca ją lubisz

- Moje urodziny były beznadziejne!

- Co ty opowiadasz! Wiesz, ile kosztowało nas wynajęcie sali?! A tort, a prezenty?!

- Jestem wściekła! Spóźniłam się na trening

- Jesteś wściekła?! Sama sobie jesteś winna. Trzeba się było nie spóźniać. Powinnaś być wdzięczna nauczycielowi za to, że pozwolił ci zostać na treningu.

Takie odpowiedzi przychodzą nam z łatwością. Dlaczego? Bo nie zastanawiamy się, co czują nasze dzieci, kiedy je słyszą. Spróbujmy się zatem przekonać, jak to jest.

Po drugiej stronie barykady

Wyobraź sobie typową życiową sytuację - szef zleca ci wykonanie dodatkowej pracy. Na wczoraj. Firma jest w trakcie przemian, praca ta będzie miała przełożenie na twoją premię, przystępujesz więc bez oporów do realizacji zadania.

Natłok bieżących spraw powoduje, że musisz dokończyć pracę w domu. Okazuje się jednak, że twoje dziecko jest chore. Idziecie do lekarza. Powinnaś wziąć zwolnienie i zostać w domu. Z drugiej strony masz świadomość, że pracę, która została ci powierzona, możesz wykonać tylko ty (jesteś bardzo samodzielnym pracownikiem). Co robić?

Korzystając z pomocy krewnych i przyjaciół, ustalasz "grafik" dyżurów przy dziecku.

Następnego dnia ochoczo ruszasz do pracy. Właśnie robisz sobie kawę, bo poprzedniego dnia siedziałaś w nocy przy komputerze, próbując coś nadrobić, kiedy do waszej firmowej kuchni wpada twój szef i pyta, dlaczego jeszcze nie skończyłaś tego, co ci zlecił. Próbujesz mu wytłumaczyć, ale on ci przerywa i zaczyna krzyczeć: "Nic dziwnego, że jeszcze nie skończyłaś! Na ploteczki przy kawie to się zawsze znajdzie czas, ale praca - to wieczny problem! Zawsze tysiące wymówek i żadnych efektów!". Chciałabyś coś powiedzieć, ale on rzuca tylko: "Zapomnij o premii" i wychodzi. Ludzie w kuchni z zapamiętaniem mieszają swoje kawy

Nie kryjesz zdenerwowania i o tym, co cię spotkało, opowiadasz różnym osobom. Twoi rozmówcy reagują w różny sposób - zapamiętaj lub zapisz, co czułaś, kiedy słyszałaś ich wypowiedzi. UWAGA! Nie ma złych ani dobrych reakcji! Ważne jest to, co naprawdę czujesz. Nie uruchamiaj więc "cenzora", który powie ci, co powinnaś poczuć.

1. Zaprzeczanie uczuciom:

"Och, daj spokój, nie przesadzaj. Nic strasznego się nie stało. Na pewno przesadzasz. No, już, wystarczy, nie przejmuj się, głowa do góry".

2. Filozofowanie:

"No cóż, tak to w życiu bywa - raz na wozie, raz pod wozem. Taka jest kolej rzeczy. Nie ma co z tym walczyć. Musisz się z tym pogodzić."

3. Doradzanie:

"Zrób tak: skończ w domu tę pracę i jutro z samego rana idź do szefa. Przeproś go, pokaż mu, co zrobiłaś, i obiecaj, że nigdy więcej taka sytuacja się nie powtórzy. I zaproponuj, że chętnie zrobisz coś jeszcze. Przecież zależy ci na tej posadzie

4. Dopytywanie:

"Ale jak to było? Co on właściwie ci powiedział? Co ci zarzucił? Jakich używał argumentów? Czy to zdarzyło się po raz pierwszy? Czy przedtem już się ciebie czepiał? Rzeczywiście nie mogłaś zdążyć z tą pracą?"

5. Obrona:

"Ja tam faceta rozumiem. Jest odpowiedzialny za wyniki całej firmy, więc nic dziwnego, że czasem traci cierpliwość. Dobrze, że zdarza mu się to tak rzadko. Praca to praca".

6. Żal:

"Och, biedactwo, tak mi ciebie żal. Popatrz, jakiego masz pecha - tak się poświęcasz w tej pracy, a tu taka zapłata. Inni to mają szczęście - nic nie robią, a awansują. A tobie ciągle tylko kłody pod nogi rzucają ".

7. Psychologizowanie:

"Słuchaj, znamy się już długo i uważam, że to zupełnie inny problem. Ty po prostu masz trudności w relacjach z facetami. Może to jakiś uraz z dzieciństwa? A jakie były Twoje relacje z ojcem?".

8. Empatia (współodczuwanie - zrozumienie i akceptacja)

"To musiało być dla ciebie bardzo przykre i trudne być zaatakowanym w obecności innych, i to bez możliwości wyjaśnienia. Widzę, że mocno wytrąciło cię to z równowagi".

Sprawa jest oczywista - ludzie w każdym wieku, gdy "miotają" nimi silne uczucia, najbardziej potrzebują zrozumienia. Wszelkiego rodzaju rady, psychologizowanie i filozofowanie, często sprawiają, że czujemy się jeszcze gorzej. Użalanie się i współczucie "dołuje", zaprzeczanie uczuciom i bagatelizowanie ich - budzi złość. Przypomnij sobie, co czułaś, czytając te wypowiedzi. Kiedy miałaś ochotę kontynuować rozmowę, a kiedy - wręcz przeciwnie?

A ty? W jakich sytuacjach radzisz sobie z uczuciami? Na ile czytelne są dla Ciebie emocje innych ludzi? >Rozwiąż test i sprawdź to.