1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Wiara w siebie

Obraz siebie samego dziecko tworzy od momentu narodzin. Od początku ważną rolę w budowaniu wiary w swoje możliwości odgrywają rodzice. Jak najlepiej wywiązać się z tego zadania?
Dziecko tworzy swój obraz siebie, opierając się na tym, co mówią o nim rodzice i bliscy.

Samoocena ma duży wpływ na rozwój dziecka. Pozwala mu radzić sobie z porażkami, codziennymi trudnościami, a także pomaga śmiało podejmować wyzwania. Dzięki dobrej samoocenie dziecko lepiej radzi sobie z trudnościami, łatwiej nawiązuje znajomości i przyjaźnie. Warto budować ją od maleńkości.

Dwa źródła

Na pewno znacie dzieci, które z łatwością adaptują się w nowych miejscach i dobrze się czują nawet wśród nieznajomych. Pewnie znacie również i takie, które w takiej sytuacji trzymają się kurczowo maminej spódnicy. To, do której z tych grup dziecko należy, zależy nie tylko od indywidualnych cech jego charakteru i temperamentu, ale także od poczucia jego własnej wartości. Wiara w swoje możliwości i umiejętności, a także stopień otwartości na drugiego człowieka leżą u podstaw oceny samego siebie. My, dorośli, tworzymy ją, bazując na dwóch źródłach. Pierwszym jest ocena własna, czyli to, co sami myślimy o sobie, o swoich umiejętnościach, wyglądzie, relacjach z innymi. Drugim źródłem są opinie innych, które docierają do nas z zewnątrz. Małe dziecko zaś tworzy ocenę samego siebie wyłącznie w oparciu o drugie źródło. Wierzy, że jest takie, jak mówią o nim inni, a także jaki mają do niego stosunek: jak się nim zajmują, w jaki sposób się do niego zwracają.

Fundamenty samooceny

Dziecko zaczyna budować obraz samego siebie bardzo szybko, już w pierwszym roku życia. Na tym wczesnym etapie rozwoju najważniejszą rolę odgrywają w tym procesie rodzice. To, w jaki sposób reagują na sygnały płynące od dziecka, czy właściwie je odczytują i potrafią zaspokoić takie potrzeby, jak: poczucie bliskości i bezpieczeństwa, podstawowe potrzeby fizjologiczne, jak karmienie, sen czy komfort fizyczny, ma ogromne znaczenie w budowaniu wiary malucha we własne możliwości i umiejętności.

Cegiełka do cegiełki

Kolejną cegiełkę do fundamentów samooceny dziecka mamy szansę dołożyć, kiedy maluch zaczyna aktywnie odkrywać świat. Jeśli rodzice wspierają jego naturalną ciekawość, stwarzają mu możliwości poznawania i doświadczania świata, nie stawiają niepotrzebnych ograniczeń oraz, co ważne, doceniają starania malucha, w dziecku rośnie wiara we własne możliwości. Tę wiarę łatwo jednak zachwiać, gdy w świecie dziecka pojawiają się zbyt liczne ograniczenia i zakazy, gdy zamiast słów zachęty, słyszy strofowanie, gdy zbyt często napotyka przed sobą "zamknięte drzwi". Samoocena w dużym stopniu zależy bowiem od tego, ile pozytywnego zainteresowania i zaangażowania otrzymuje dziecko od otoczenia - najpierw rodziny, potem rówieśników, z czasem także wychowawców i nauczycieli.

Jak wspierać dziecko w budowaniu wiary w siebie?

•  Pierwsze 18 miesięcy: zapewnijmy dziecku poczucie bezpieczeństwa i miłości. Bądźmy blisko, przytulajmy, okazujmy uwagę i zainteresowanie.

•  18 miesięcy-3 lata: aktywnie towarzyszmy dziecku w rozwoju, bawmy się z nim, proponujmy urozmaicone aktywności, odwiedzajmy ciekawe miejsca. Wspierajmy dziecko, ale wykonanie zadań zostawmy jemu. Zauważajmy jego dokonania, pamiętając jednak, aby pochwały były adekwatne do osiągnięć.

•  3.-4. rok życia: zachęcajmy dziecko do samodzielności, wspierajmy w budowaniu relacji z rówieśnikami. Stwarzajmy okazje, jednak realizację pozostawmy dziecku. Chwalmy za osiągnięcia i mądrze wspierajmy w porażkach. Spędzajmy z dzieckiem dużo czasu w bliskiej relacji (sam na sam). Starajmy się wówczas skupić na nim całą uwagę.

•  Zróbmy rachunek sumienia: zastanówmy się, ile razy w ciągu dnia ciepło zwróciliśmy się do dziecka? Jak często zwracaliśmy mu uwagę, mieliśmy pretensję, wytykaliśmy mu błędy lub złe zachowanie? Jaki jest bilans? Czy więcej jest wyrazów uznania, czułych słów i gestów, spojrzeń pełnych miłości, czy może krytycznych uwag, kąśliwych zdań, piorunów w oczach?

•  Przyjrzyjmy się sobie: zastanówmy się, jak oceniamy siebie, swoje działania, umiejętności, osiągnięcia, swój wygląd? Czy wierzymy we własne możliwości? Jak reagujemy na komplementy i ciepłe słowa? Czy lubimy się choć trochę? Aby bowiem dziecko mogło zbudować adekwatną samoocenę, musi mieć pozytywne wzorce. Najlepiej w najbliższym otoczeniu.