1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Dogoterapia - dla kogo? Zalety i przeciwwskazania

Dogoterapia to dziedzina zooterapii wspomagająca rehabilitację, leczenie i pielęgnację poprzez kontakt z psem. Zajęcia prowadzi zespół, który tworzy odpowiednio wyszkolony pies i wykwalifikowany terapeuta. Jaka jest historia dogoterapii? Dla kogo jest wskazana? Jakie psy najlepiej się sprawdzają podczas zajęć? Zalety i przeciwwskazania.

Dogoterapia, inaczej kynoterapia czy terapia z udziałem psa jest formą terapii wspomagającej leczenie, pielęgnację chorego oraz rehabilitację. Polega na terapeutycznym działaniu odpowiednio wyszkolonego psa, który jest prowadzony przez wykwalifikowanego terapeutę. Dogoterapia wpływa korzystnie na sferę biopsychospołeczną człowieka, pozwala na usprawnianie rozwoju: ruchowego, intelektualnego, emocjonalnego i społecznego.

Natalia Giżewska, Wiceprezes Stowarzyszenia Po To Jestem, organizacji zajmującej się dogoterapią wyjaśnia, że zgodnie z założeniami Delta Society dogoterapię dzieli się na trzy główne działy. Pierwszy to AAA - Animal Assisted Activities, czyli spotkania z psem (SP) i AAE - Animal Assisted Education, czyli edukacja z psem (EP). Takie zajęcia najczęściej odbywają się w przedszkolach i szkołach. Trzecią formą jest AAT - Animal Assisted Therapy, terapia z psem (TP), polegająca na wspieraniu rehabilitacji. Jest ukierunkowana na konkretny cel w porozumieniu ze specjalistami.

Historia dogoterapii w pigułce

Wpływ zwierząt na funkcjonowanie człowieka dostrzegano już w starożytności, a pierwsze wzmianki o wykorzystywaniu zwierząt do terapii pochodzą z IX wieku. Po raz pierwszy terminu "terapia z udziałem zwierząt" na początku 60. lat XX w. użył Boris Levinson, amerykański psychiatra dziecięcy, który zauważył pozytywny wpływ psów na dzieci dotknięte autyzmem. Jest uznawany za ojca dogoterapii. W Polsce terapia z udziałem psa stosowana jest od 1987 roku dzięki Marii Czerwińskiej, która jest założycielką fundacji Czeneka. W 2004 roku w Polsce powołano Polski Związek Dogoterapii.

W procesie leczenia dogoterapia w naszym kraju znajduje się na wczesnym etapie rozwoju. Ponieważ brakuje jeszcze regulacji prawnych, które by precyzowały i porządkowały wymagania, jakie powinni spełniać terapeuci oraz psy terapeutyczne, dogoterapią zajmują się zwykle miłośnicy psów, którzy posiadają odpowiednie kwalifikacje czy wykształcenie pedagogiczne.

Założenia i cele dogoterapii

Dogoterapia z założenia jest metodą wzmacniającą efektywność rehabilitacji przy udziale specjalnie wyszkolonego psa i jego przewodnika. Istotą dogoterapii jest nawiązanie łączności przy pomocy bliskiego, dotykowego kontaktu między osobą chorą bądź niepełnosprawną a psem-terapeutą. Zajęcia mają na celu poprawę zdrowia - zarówno psychicznego, jak i fizycznego. Pies, poprzez bezwarunkową akceptację zaspokaja potrzebę bliskości, łagodzi poczucie samotności, odrzucenia czy lęku. Andrzej Niedzielski, prezes Polskiego Związku Dogoterapii podkreśla, że kontakt z psami daje ludziom stabilność emocjonalną, a przebywanie z nimi prowadzi między innymi do redukcji stresu i zwiększonego poczucia bezpieczeństwa.

Dogoterapia - dla kogo? Zalety i przeciwwskazania

Dogoterapia może być stosowana u wszystkich, oprócz osób z przeciwwskazaniami, do których należą: alergia, otwarte rany czy strach przed psami.

Ponieważ zajęcia z dogoterapii pomagają stymulować zmysły, ćwiczyć koncentrację, porozumiewać się z otoczeniem, wzbogacać zasób słów, doskonalić sprawność ruchową, okazywać uczucia, rozwijać samodzielność, wyzwalać spontaniczną aktywność, dogoterapia jest wskazana zwłaszcza dla dzieci i dorosłych z:

  • z porażeniem mózgowym,
  • zespołem Downa,
  • upośledzonych umysłowo,
  • chorych na schizofrenię,
  • chorych na artretyzm, zanik mięśni,
  • uszkodzeniem wzroku lub słuchu,
  • cierpiących na chorobę Alzheimera.

Choć nie ma jednego szablonu czy wzoru, według którego przebiegają zajęcia dogoterapii, każde zajęcia powinny mieć określony scenariusz. Mogą mieć charakter rekreacyjny, edukacyjny lub terapeutyczny. Terapia jest najbardziej efektywna w rehabilitacji dzieci, a także osób chorych, samotnych i starszych.

Psy do dogoterapii

Pies biorący udział w dogoterapii nie może być przypadkowy. W jego doborze istotne znaczenie ma pierwotne przeznaczenie rasy i związane z tym odruchowe zachowania, które mają wpływ bezpieczeństwo zajęć.

Pies terapeutyczny to pies społeczny, przewidywalny i reprezentujący rozumne posłuszeństwo. Powinien cechować się  łagodnością i zrównoważonym charakterem,  przyjaznym nastawieniem i ufnością do osób obcych, spokojnym zachowaniem, także w niecodziennych sytuacjach (nagły hałas, gwałtowne zmiany w otoczeniu), cierpliwością, wysoką tolerancją, a i przejawiać chęć współpracy z człowiekiem.

Choć nie istnieją rasy psów, które szczególnie nadają się do dogoterapii, ponieważ ważniejsze są cechy osobnicze oraz umiejętności przewodnika, można wyróżnić kilka ras, które spełniają warunki i są łatwe do szkolenia. To:

  • Golden retriever,
  • Labrador retriever,
  • Cavalier king charles spaniel,
  • Alaskan malamute,
  • Samojed,
  • Nowofunland,
  • Beagle.

Pies, który ma zostać dogoterapeutą, musi kilka razy zdać egzamin w Polskim Towarzystwie Kynoterapeutycznym. Choć preferowane są psy rasowe, u których z dużym prawdopodobieństwem można spodziewać się określonego typu zachowan?, do egzaminu dopuszcza się również kundelki, jeśli nie są mieszańcami ras uznawanych za agresywne. Do dogoterapii nie wie wolno bowiem używać psów z grup, których pierwotna użytkowość wymagała zachowań agresywnych. Mowa o psach obronnych, stróżujących czy bojowych.

Więcej o: