1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Choroby przenoszone przez zwierzęta

Nie, wcale nie odradzamy trzymania zwierząt w domu. Podpowiadamy tylko, jak dbać o zdrowie pupila, mając na względzie dobro nie tylko jego, ale przede wszystkim naszego potomstwa. Także jeszcze nienarodzonego.
Chyba nie ma dziecka, które nie chciałoby mieć psa czy kota, a jeśli warunki mieszkaniowe nie pozwalają, to choćby kanarka. Kontakt z żywym stworzeniem uczy malca wrażliwości i zaspokaja jego potrzeby emocjonalne, a także wyrabia postawę odpowiedzialności za żywe i czujące stworzenie.

Powinowactwo między dzieckiem a jego pupilem ma jednak nie tylko charakter duchowy. W obu wypadkach mamy przecież do czynienia z istotami biologicznymi, a więc podatnymi na choroby. A niektóre z nich łatwo przenoszą się między gatunkami. Jeśli jednak będziemy świadomi tego niebezpieczeństwa, zdołamy mu zapobiec.

Oto krótkie zestawienie chorób, którymi można się zarazić od zwierząt trzymanych w domu. Podajemy też szczegółowe informacje, co warto zrobić, żeby zmniejszyć ryzyko zarażenia się do minimum.

Choroba papuzia

Wywołują ją tzw. planktobakterie z rodzaju chlamydia. Człowiek zaraża się nimi od zakażonych ptaków (zwykle egzotycznych), wdychając powietrze, w którym unoszą się drobiny ich pierza i kału. Może to doprowadzić do ogniskowego zapalenia płuc. Objawia się ono gorączką, kaszlem, bólem w klatce piersiowej, niekiedy także wymiotami.

Pewną diagnozę można postawić na podstawie badania plwociny lub analizy krwi. Chorobę leczy się antybiotykami.

Jak uniknąć zakażenia?

Jeśli chcemy kupić papugę czy papużkę a także inne ptaki, powinniśmy iść do renomowanego sklepu zoologicznego, w którym zwierzęta pozostają pod opieką weterynaryjną. Dbajmy też o czystość klatki (trzeba ją sprzątać w rękawiczkach).

Choroba kociego pazura

Wywołuje ją specyficzna bakteria (Bartonella henselae ), a do zakażenia dochodzi wskutek podrapania lub ugryzienia przez kota (rzadziej psa). W miejscu uszkodzenia (czasem dopiero po sześciu tygodniach) pojawia się grudka, która następnie przechodzi w pęcherzyk. Po tygodniu, dwóch powiększają się najbliższe węzły chłonne. Dziecko może mieć nudności, bóle mięśni, gorączkę. Choroba często nie wymaga leczenia, ale jeśli jej przebieg jest ciężki, podaje się antybiotyk. Wyjątkowo, w razie zropienia węzła chłonnego, niezbędna jest interwencja chirurgiczna.

Jak uniknąć zakażenia?

Małego dziecka lepiej nie zostawiać z kotem. Starszemu wytłumaczmy, że zwierzęcia nie wolno drażnić, dokuczać mu ani zmuszać do pieszczot, kiedy nie ma na nie ochoty.

Grzybice

Wywołują je zarodniki grzybów chorobotwórczych. Można się zarazić dotykając chorego kota czy psa (a także jego miski, legowiska, obroży). Szczególnie podatne na zakażenie są zwierzęta długowłose.

Dziecko, które zarazi się od swojego pupila, ma najczęściej zmiany na twarzy, ramionach, przedramionach i na nogach. Są to zwykle owalne plamy, najczęściej wielkości 10-20 groszy, łuszczące się na szczycie i swędzące. Malec drapiąc się kaleczy sobie skórę, która zaczyna się sączyć i czasem ulega wtórnemu, zakażeniu bakteryjnemu.

Leczenie jest zazwyczaj skojarzone - miejscowe i ogólne. Chore miejsca smaruje się maścią przeciw grzybicy, a czasem dodatkowo podaje doustne preparaty przeciwgrzybiczne. By uniknąć ryzyka nawrotów, trzeba wygotować ręczniki, pościel i bieliznę chorego dziecka, a także odkazić mieszkanie środkiem grzybobójczym.

Jak uniknąć zakażenia?

Przede wszystkim jak najprędzej wyleczyć chore zwierzę - jeśli ma ono na skórze, wargach czy wokół pazurów plamy czy łyse placki, nie zwlekajmy z wizytą u weterynarza. Od niedawna, w aptekach są dostępne szczepionki przeciwgrzybicze, które chronią zwierzę (a pośrednio i nas) przed zakażeniem lub łagodzą przebieg choroby.

Toksokaroza

Chorobę wywołują larwalne postacie glist - psiej (najczęściej) i kociej (bardzo rzadko). Glisty, bytujące w jelitach zwierząt, wytwarzają jaja wydalane z odchodami. Z połkniętych przez człowieka jaj wykluwają się larwy, które osadzają się w różnych narządach. Dziecko zaraża się najczęściej wprost od zwierząt (za pośrednictwem własnych rąk) bądź grzebiąc się w ziemi skażonej jajami - niestety w Polsce wykrywa się je w 10% do 50% próbek gruntu pobranych na plażach, podwórkach, w parkach i piaskownicach. Przy intensywnej inwazji larw, dziecko może mieć wysoką gorączkę, odczuwa też zwykle osłabienie, senność, nudności. Uwaga, choroba może atakować oczy prowadząc czasem do jednostronnej utraty wzroku. Toksokaroza przebiega jednak na ogół w sposób utajony - (świadczy o niej powiększenie wątroby, podwyższony poziom białych ciałek krwi, zwłaszcza kwasochłonnych, podwyższone stężenie IgE.).

Chore dziecko dostanie doustne leki przeciwpasożytnicze (czasem kortykosterydy dla złagodzenia odczynów zapalnych).

Jak uniknąć zakażenia?

Właściciele psów i kotów muszą pamiętać o ich regularnym odrobaczaniu (szczegółowych wskazówek udzieli weterynarz opiekujący się zwierzęciem). A wszyscy rodzice powinni się domagać od administratorów placów zabaw i piaskownic, by zwierzęta nie miały tam wstępu. Nie należy też zapominać o ogólnej higienie - myciu warzyw i myciu rąk przed każdym posiłkiem.

Toksoplasmoza

Chorobę wywołuje pierwotniak, który rozwija się w jelicie kota, a wydalane z jego kałem zakaźne oocysty mogą przetrwać w ziemi ponad rok. Człowiek może się więc zarazić przez warzywa, które wyrosły na skażonej glebie lub wodę zanieczyszczoną oocystami. Innym źródłem zakażenia jest surowe lub półsurowe mięso zawierające przetrwalnikowe formy pasożyta, tzw. cysty. Zakażenie przebiega na ogół bezobjawowo i nie wymaga leczenia. O jego przebyciu świadczą swoiste przeciwciała we krwi.

Niebezpieczne jest zakażenie pierwotniakiem u kobiet w ciąży, gdyż może prowadzić do uszkodzenia płodu i poronienia. Jeśli przyszła mama przechorowała wcześniej toksoplazmozę, to ma we krwi przeciwciała, które w pewnej mierze chronią dziecko w jej łonie i do zakażenia płodu dochodzi wyjątkowo rzadko. Dlatego na miesiąc przed planowaną ciążą powinna sobie zrobić badania serologiczne w kierunku toksoplazmozy i jeśli nie wykryje ono przeciwciał, powtórzyć je jeszcze kilka razy w trakcie ciąży - jeśli wynik wskaże na świeże zakażenie, to zostanie podany odpowiedni antybiotyk.

Jak uniknąć zakażenia?

Kobietom ciężarnym i planującym ciążę odradza się jedzenie potraw z surowego i półsurowego mięsa. Przyrządzając je w kuchni powinny wkładać rękawiczki (tak samo do pracy w ogrodzie).

Zaleca się im także unikanie kontaktów z kotami, a już z pewnością z kocią kuwetą (jej codziennym czyszczeniem może się zajmować nawet starsze dziecko, byle robiło to w rękawiczkach, a później starannie umyło ręce).

Szczepienie przeciw wściekliźnie

Właściciele psów mają obowiązek szczepić je co rok przeciwko wściekliźnie. Ale koty również mogą paść ofiarą tej nieuleczalnej choroby i dlatego, choć prawo tego nie wymaga, trzeba je również szczepić.

Pamiętajmy jednak, że jeśli dziecko zostanie pogryzione przez psa czy kota, to nawet jeśli zwierzę jest szczepione, musi być poddane obserwacji weterynaryjnej.

Więcej o: