1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Szczepienia zalecane

Oto lista szczepień dodatkowych, które zaleca Główny Inspektor Sanitarny:
Grypa

Wirusowa choroba zakaźna przenoszona drogą kropelkową. Do najczęstszych powikłań należą: zapalenie oskrzeli, płuc, zatok, ucha. Grypa zaostrza objawy już istniejących chorób, np. astmy. Szczepienie daje odporność (choć nie stuprocentową) po siedmiu dniach. Ponieważ szczyt zachorowań na grypę przypada zimą i wczesną wiosną, najlepiej zaszczepić się jesienią. Szczepionki ważne są tylko rok, gdyż ich skład zmienia się rokrocznie zgodnie z zaleceniami Światowej Organizacji Zdrowia.

Ponieważ choroba rozprzestrzenia się w dużych skupiskach ludzi, warto szczepić dzieci chodzące do żłobków, przedszkoli i szkół.

Haemophilus influenzae typu b (HIB)

Większość szczepów pałeczki Haemophilus influenzae występuje w normalnej florze bakteryjnej jamy nosowo-gardłowej człowieka.

Niektóre jednak - te zaliczane do typu b - są przyczyną wielu groźnych chorób. Zakażenie Hib jest szczególnie niebezpieczne u dzieci do lat pięciu. Może spowodować bardzo poważne, zagrażające życiu infekcje: zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, posocznicę, zapalenie płuc i zapalenie nagłośni.

W krajach, które wprowadziły masowe szczepienia przeciwko Hib, zakażenia tym szczepem niemal zupełnie znikły. Polska jest jednym z niewielu państw europejskich, w których szczepienie to nie jest obowiązkowe. Na razie rodzice muszą więc liczyć na siebie. Jeżeli tylko kogoś na to stać, powinien zaszczepić dziecko przeciwko Hib. Uwaga! Prawo do bezpłatnego szczepienia Hib w pierwszych dwóch latach życia mają dzieci z rodzin wielodzietnych oraz dzieci z domów dziecka.

Kleszczowe zapalenie mózgu

Człowiek może zarazić się od kleszczy, które przenoszą wirus choroby pomiędzy leśnymi zwierzętami. W Polsce zachorowania występują głównie w Białostockiem, Suwalskiem i Olsztyńskiem. Co roku rejestruje się ich od 150 do 300.

Choroba może przebiegać łagodnie i tylko badanie krwi potwierdza zakażenie. Zazwyczaj jednak po 7-14 dniach od kontaktu z kleszczem występuje gorączka i objawy podobne jak przy grypie. Objawy te utrzymują się około tygodnia. Po kilku dniach lepszego samopoczucia choroba wkracza w drugą fazę - z bólami głowy, gorączką, wymiotami, nudnościami, utratą przytomności i objawami neurologicznymi.

Szczepienia zaleca się osobom przebywającym dużo w lasach, w rejonach częstych zachorowań - leśnikom, rolnikom, turystom, a także dzieciom wyjeżdżającym na kolonie. Dzieci mieszkające na terenach za-grożonych powinno się szczepić już od 1. roku życia, co daje odporność na pięć lat. Szczepić się mogą również kobiety ciężarne (szczepienie chroni i matkę, i dziecko).

Neisseria meningitidis z grupy C

Bakteria Neisseria meningitidis (meningokok) to częsta przyczyna zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych u dzieci, a także posocznicy o ciężkim przebiegu. Meningokoki występują w postaci trzech typów: A, B i C. Większość zakażeń w Polsce to zakażenia z grupy B, przeciwko którym nie wynaleziono jeszcze szczepionki. Typ C jest bardziej rozpowszechniony w Wielkiej Brytanii, Portugalii i Hiszpanii, dlatego warto szczepić dzieci, które wyjeżdżają tam na dłużej. Chociaż ostatnio także u nas wzrasta liczba zachorowań wywołanych przez ten typ bakterii, nie ma wskazań do szczepienia wszystkich dzieci. Zaleca się je tylko tym, które cierpią na choroby przewlekłe, a także - z upośledzonym funkcjonowaniem śledziony.

Streptococcus pneumoniae

Dwoinka zapalenia płuc, nazywana pneumokokiem, jest częstą przyczyną infekcji u dzieci. Wywołuje zapalenia płuc (60-80 proc. wszystkich zapaleń bakteryjnych), ucha środkowego, zatok, opon mózgowo-rdzeniowych, wsierdzia i stawów, posocznicę. Zakażenie następuje przez bezpośredni kontakt z chorym lub nosicielem. Pneumokokowe zapalenia płuc i opon mózgowo-rdzeniowych mają zwykle ciężki przebieg i trudno się leczą, ponieważ bakteria jest oporna na wiele antybiotyków. W Polsce dostępne są szczepionki polisacharydowe (zawierające 23 najczęściej spotykane antygeny) skuteczne dopiero powyżej 2. roku życia, a także szczepionki koniugowane, zawierające 7 najczęstszych typów pneumokoków (PCV), które można podawać już od 2. miesiąca życia. Ponieważ pneumokoki są bardzo groźne dla najmłodszych, zaleca się to szczepienie wszystkim zdrowym dzieciom, które nie ukończyły 2. roku życia, a dzieciom chodzącym do żłobków i przedszkoli - do ukończenia 5. roku życia.

Wietrzna ospa

Jedna z najbardziej zakaźnych chorób wywoływana przez wirus z grupy opryszczki. Co roku choruje na nią w Polsce ok. 200 tysięcy osób, najczęściej dzieci między 5. a 14. rokiem życia. Choroba ma zazwyczaj lekki przebieg. Powikłania grożą przede wszystkim niemowlętom i osobom dorosłym. Najczęściej są to ropne zakażenia skóry, ale zdarzają się też powikłania neurologiczne.

Uwaga! Jeśli szczepionka zostanie podana w ciągu 72 godzin od kontaktu z osobą chorą, ospa wietrzna albo w ogóle się nie rozwinie, albo będzie miała przebieg łagodny.

Wirusowe zapalenie wątroby typu A

Jest to choroba brudnych rąk, popularnie zwana żółtaczką pokarmową. Zachorować można, pijąc zanieczyszczoną wirusem wodę lub jedząc myte w niej owoce i inne surowe produkty. Łatwo można się również zarazić przez kontakt z osobą zakażoną, np. korzystając ze wspólnych talerzy lub toalety, jeśli nie są przestrzegane zasady higieny. W Polsce około 90 proc. dzieci nie ma przeciwciał chroniących przed żółtaczką pokarmową. Choroba szczególnie łatwo rozprzestrzenia się w dużych skupiskach - żłobkach, przedszkolach i szkołach. Najskuteczniejszą metodą jej zapobiegania są szczepienia. Zaleca się je dzieciom posyłanym do przedszkola (ok. 3. roku życia), a jeśli dziecko do przedszkola nie chodziło, dobrze jest je zaszczepić, zanim pójdzie do szkoły. Zaszczepić należy się również przed wyjazdem do krajów, w których choroba jest szczególnie rozpowszechniona. (Alarmujące są informacje o wysokiej zapadalności na WZW typu A wśród turystów powracających z wycieczek z krajów gorzej rozwiniętych, np. z Egiptu).

Leczenie wirusowego zapalenia wątroby typu A jest długie i uciążliwe, często wymaga nawet pobytu w szpitalu. U około 10-20 proc. zakażonych następuje nawrót choroby, której objawy mogą utrzymywać się nawet do pół roku.

W aptekach można kupić szczepionkę skojarzoną, zabezpieczającą przed zachorowaniem zarówno na żółtaczkę pokarmową (WZW typu A), jak i wszczepienną (WZW typu B).

Więcej o: