1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Hipochondria - chorobliwa obawa o własne zdrowie

Hipochondria jest zaburzeniem, którego istotą jest stałe i nieuzasadnione przekonanie o istnieniu co najmniej jednej poważnej, postępującej choroby somatycznej. Taka chorobliwa obawa o własne zdrowie uprzykrza życie (także bliskim), wywołuje dyskomfort oraz fatalnie wpływa na codzienne funkcjonowanie. Jakie są przyczyny hipochondrii? Dlaczego nie wolno jej lekceważyć?

Hipochondria (zaburzenie hipochondryczne) z definicji charakteryzuje się występowaniem nadmiernego, lękowego zaabsorbowania możliwością zachorowania lub zapadnięcia na poważną chorobę, w oparciu o mylną interpretację doznań cielesnych. Co to hipochondria? To przekonanie o byciu chorym, które utrzymuje się pomimo prawidłowych wyników badań i zapewnień lekarzy, a pojawia się wskutek doświadczania różnych łagodnych dolegliwości. W potocznym rozumieniu hipochondria oznacza chorobliwą i przesadną obawę o własne zdrowie.*

Hipochondria może się pojawić w każdym wieku. Choć związek z płcią i wiekiem nie jest wyraźny, mówi się, że zaburzenie częściej występuje u kobiet, zwykle między 20. a 40. rokiem życia, choć możliwa jest także hipochondria u dzieci. Szacuje się, że problem dotyka 4-6 % populacji. O hipochondrii mówi się, gdy niepokojące sygnały utrzymują się dłużej niż 6 miesięcy.

Zobacz także: Doktorze, czy to coś poważnego? Błahe dolegliwości czy już choroba:

Hipochondria - objawy

Hipochondrycy najczęściej zgłaszają: ból, drętwienie, mrowienie, zaburzenia czucia i ogólne osłabienie. Z reguły skargi są wyolbrzymiane i dotyczą symptomów, które mieszczą się w granicach fizjologii. Osoba chora na zaburzenie hipochondryczne często odwiedza lekarzy, domaga się licznych badań dodatkowych. Jest nieustannie zaabsorbowana domniemaną chorobą i towarzyszącymi jej objawami. O poważnym zaburzeniu w jej przekonaniu świadczą takie symptomy, jak:

Osoba, która zmaga się z hipochondrią, obawia się zarówno jednej, konkretnej diagnozy, jak i różnych chorób. Osoby z zaburzeniem hipochondrycznym są bardzo skupione na sobie i tego samego wymagają od otoczenia, stąd często stają się udręką dla bliskich.

Hipochondria - przyczyny

Osoba, która cierpi na hipochondrię wciąż twierdzi, że coś ją boli i stale skupia uwagę na różnych dolegliwościach. Jest przekonana, że jest chora, a schorzenie nie zostało jeszcze wykryte. Ma to związek z przyczyną powstawania zaburzenia. Jest nią orientacja egocentryczna lub narcystyczna. Hipochondria często występuje w depresji lub towarzyszy jej lęk. Zaburzenie hipochondryczne jest zaburzeniem psychicznym.

Na hipochondrię bardziej narażone są osoby, które były chorowite w dzieciństwie lub wychowały się w rodzinach, które są obciążone schorzeniami somatycznymi, zwłaszcza nowotworami. Hipochondrię może wywołać poważna choroba u kogoś bliskiego. Bywa, że zaburzenie jest formą ucieczki przed życiem, które nie jest satysfakcjonujące. Dlaczego tak się dzieje? Dr Izabela Sebastyańska, psycholog, adiunkt w Uniwersytecie Warmińsko-Mazurskim w Olsztynie tłumaczy, że choroba może zaspokajać osobiste potrzeby, których nie jesteśmy w stanie realizować na poziomie świadomym funkcjonowania. Dzięki niej możemy zyskać uwagę i zainteresowanie najbliższych, ich życzliwość, zrozumienie, a nawet miłość. Choroba to także wybawienie od obowiązków, szybkiego tempa życia i współzawodnictwa, z którymi nie mogliśmy dać sobie wcześniej rady. Jest niekiedy jednym dostępnym rozwiązaniem życiowych problemów czy trudności. To rozwiązanie wybierane na poziomie podświadomym. Hipochondria jest swoistym lekiem na ból psychiczny wynikający z niemożności realizacji siebie.**

Hipochondria - leczenie

Zaburzenia hipochondryczne nie tylko można, ale i trzeba leczyć, ponieważ często są przyczyną cierpienia związanego z  utratą poczucia zdrowia oraz trudności w relacjach rodzinnych oraz funkcjonowaniu w społeczeństwie.

Leczenie należy podjąć, gdy lekarz rodzinny bądź specjaliści konkretnych dziedzin, mających związek z chorobami, które dokuczają, je wykluczą. Osoba, u której pada podejrzenie hipochondrii powinna zgłosić się do psychiatry w celu diagnostyki oraz leczenia. W terapii hipochondrii pomocna jest psychoterapia lub farmakoterapia. W wyniku leczenia mniej więcej połowa pacjentów uzyskuje znaczną poprawę objawową.

Obaw o zdrowie, jakie wyraża osoba podejrzewana o hipochondrię nie należy lekceważyć z jeszcze innego powodu. Wiele poważnych chorób przewlekłych w początkowym etapie może przebiegać właśnie pod maską zaburzeń. W tym kontekście należy pomyśleć o nowotworze, endokrynopatii lub chorobie układowej, zespole przewlekłego zmęczenia czy fibromialgii.

Źródła:
*Definicja: https://www.centrumdobrejterapii.pl/materialy/hipochondria/, Grzegorz Mączka na podstawie: Kaplan & Sadock’s Synopsis of Psychiatry: Behavioral  Sciences/Clinical Psychiatry, 10th Edition 2007 Lippincott Williams & Wilkins
**https://pulsmedycyny.pl/pod-maska-hipochondrii-moze-przebiegac-wiele-groznych-chorob-878411

Więcej o: