1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Dziady - polskie Halloween. Co to za zwyczaj?

Dziady wywodzą się jeszcze z czasów dawnych Słowian. O tym, że niecałe 200 lat temu były nadal żywo obchodzone świadczy fakt, że zainspirował się nimi Adam Mickiewicz. Okazuje się, że dziady miały bardzo bogatą symbolikę.

Dziady dwa razy w roku

Dziady obchodzone były dwa razy do roku: wiosną i jesienią. Wiosenne święto przypadało na początek maja, a jesienne obchodzono w noc z 31 października na 1 listopada. Terminy były uzależnione od faz księżyca. Istotą święta było po prostu obcowanie żywych z umarłymi. Chodziło o nawiązywanie relacji z duszami przodków - dziadów. Słowo "dziady" było również używane w tym znaczeniu na terenach Białorusi, Polesia, Ukrainy i Rosji. Liczne obrzędy miały na celu pozyskanie przychylności zmarłych, którzy były uważani za patronów.

W przeciwieństwie do celtyckich wierzeń, Słowianie nie wiązali dziadów ze strachem przed zmarłymi. Wierzono, że błąkające się po świecie dusze trzeba ugościć, żeby zapewnić sobie ich przychylność i pomóc im odejść w zaświaty. Pomagano im w ziemskich wędrówkach rozpalając ogniska na rozstajach dróg (forma drogowskazów).

Mickiewicz w "Dziadach cz.II" dokładnie opisał obrządki dziadów, wplatając w dramat wątek romantyczny. Skupiając się na opisie tradycji obchodzenia święta warto zwrócić uwagę na upiory - czyli dusze ludzi zmarłych nagłą śmiercią, bądź samobójców - ogień miał im uniemożliwiać wychodzenie do świata żywych.

W niektórych regionach Polski panował zwyczaj rzucania gałązki w miejscu nagłej śmierci lub samobójstwa. Przechodnie pozostawiali w danym miejscu chrust, palony potem w trakcie jesiennych Dziadów.

Elementem obchodzenia Dziadów było rzeźbienie karaboszek - drewnianych masek, którymi dekorowano miejsca obrzędów (wzgórza, święte drzewa, cmentarze). Ten rytuał do złudzenia przypomina dzisiejsze zabawy z rzeźbieniem strasznych masek w dyni. Rzeźby te symbolizowały duchy.

Dziady, żebracy i zakazy świąteczne

Warto wspomnieć, że przy okazji obrzędów dotyczących zmarłych, szczególną rolę odgrywali żebracy, których również nazywano "dziadami". Byli oni wówczas postrzegani jako łącznicy między światem rzeczywistym, a zaświatami. To właśnie oni byli wówczas obdarowywani jałmużną, z prośbą o modlitwy za zmarłych. Wierzono, że karmiąc żebraka, dokarmia się zmarłego. Wskazuje na to fakt, że częstowano wędrowców ulubionymi potrawami zmarłego.

Obchody dziadów obarczone były licznymi zakazami. Nie wolno było:

  • głośno zachowywać się przy stole,
  • nagle wstawać,
  • gwałtownie się poruszać (takie ruchy mogłyby przestraszyć przybyłą duszę),
  • sprzątać ze stołu (żeby każda zabłąkana dusza mogła się posilić),
  • wylewać wody przez okno (można było oblać przebywającą tam duszę),
  • palić w piecu (dusze dostawały się do domostw kominem),
  • szyć (żeby przypadkiem nie przyszyć do tkaniny zbłąkanej duszy).

Może was też zainteresować:

Oni odeszli od nas w tym roku

Więcej o: