Bez płciowych schematów
10.03.2009
, aktualizacja: 10.03.2009 09:30
Warto tak wychować dziecko, by uważało, że jego przyszłość zależy od chęci, zdolności i pracy, a nie od tego jakiej jest płci.
ZOBACZ TAKŻE
- Umysł ścisły nie jest domeną chłopców (28-08-08, 16:12)
- Dziewczynki doskonale znają się na komputerach, ale gdy nie ma w pobliżu... chłopców (10-01-11, 14:17)
- Homoseksualiści będą mogli mieć własne dzieci? (10-12-10, 10:52)
- Chłopiec czy dziewczynka? Odgadnij płeć dziecka (19-04-11, 06:14)
- Maminsynki i łobuziary - czego (nie) uczymy dzieci? (14-10-08, 12:34)
Kiedy płeć dziecka zaczyna mieć wpływ na to, jak je traktujemy?
W pewnym sensie jeszcze przed jego narodzinami. Zwykle, kiedy już wiemy, że będziemy mieć córkę, kupujemy dla niej różowe ubranka, a jeśli spodziewamy się syna - niebieskie
Ale w tych zakupach nie ma chyba nic złego?
Nie. Wszystko jest w porządku, dopóki chodzi jedynie o to, że różne płcie mają różne atrybuty. Gorzej, gdy uważamy, że to, czy dziecko jest dziewczynką, czy chłopcem zmniejsza lub zwiększa jego życiowe szanse. Te nasze poglądy przekazujemy bowiem dziecku. Nawet nieświadomie.
I jeśli jest chłopcem to zwykle otrzymuje komunikat, że jest na uprzywilejowanej pozycji...
Tak. Żyjemy w kulturze patriarchalnej, w której to co męskie, jest uważane przez wielu za lepsze, a to co kobiece, za gorsze. Nie zawsze sobie uświadamiamy, jak mocne bywa to przekonanie. Proszę zwrócić uwagę chociażby na język, jakim się posługujemy. Mówimy np. "męska decyzja" i "babskie gadanie". To pierwsze jest synonimem decyzji rozsądnej i przemyślanej, a drugie rozmowy pozbawionej treści. To tylko jeden z wielu przykładów.
Ale i tak na światopogląd dziecka decydujący wpływ ma światopogląd jego rodziców. A oni mogą mieć inne podejście niż większość społeczeństwa.
Oczywiście. Mogą wpoić chłopcu przekonanie, że obie płcie są równie dobre albo - że lepiej być dziewczynką. Zdarza się tak, że z różnych przyczyn rodzice bardzo chcą mieć córkę, a rodzi im się syn, albo odwrotnie. I przeżywają rozczarowanie, którego nie da się przed dzieckiem ukryć. Zwłaszcza że matka, która zwykle częściej zajmuje się niemowlęciem, może mu je przekazywać - nawet przez dotyk.
W jaki sposób?
Dla matki, która w pełni akceptuje swoje dziecko, każdy kontakt z nim - mycie, przewijanie, przebieranie - jest przyjemny. Dla tej, która ma ze swoim macierzyństwem jakiś problem, te czynności pielęgnacyjne mogą być wręcz niemiłe. Może więc robić wszystko, by jak najszybciej mieć je za sobą. Chodzi jej głównie o efekt - czyste i zadbane dziecko, a nie o okazję do bliskiego fizycznego kontaktu. Oczywiście niemowlę nie zdaje sobie sprawy z tego, że matka nie akceptuje jego płci, nie ma też jednak okazji odczuć matczynego zachwytu. Tutaj nie jest dobrze wyjaśnione, że w tym przykładzie matczyna niechęć jest związana z płcią dziecka; wcześniejszy opis może doskonale się stosować do niechęci wynikającej z czegokolwiek innego - dałabym, że matka ma problem nie tyle z macierzyństwem, ile z płcią dziecka właśnie. I może to mieć niekorzystny wpływ na jego rozwój emocjonalny. Potem, kiedy dziecko jest trochę starsze, nieraz słyszy, jak matka mówi np.: "chłopcom żyje się łatwiej", albo "żadnemu mężczyźnie nie można zaufać". Do ostatnich dwóch zdań dałabym już nowe pytanie, bo to nieco inna kwestia.
Ale jeśli uważamy obie płcie za równie dobre i chcemy, by nasze dziecko też tak uważało, jak mamy je wychowywać?
Przede wszystkim nie łączmy płci ze zdolnością do zwykłych, codziennych czynności. Nie mówmy więc: "chłopcy nie potrafią prasować" albo "dziewczynki nie umieją wbijać gwoździ", bo posiadanie pochwy ma się nijak do operowania młotkiem, tak jak posiadanie penisa ma się nijak do sztuki posługiwania się żelazkiem. Nie należy też karcić chłopca "że płacze jak baba", dziewczynki, że "rozrabia jak chłopak" ani wymagać, by córka pomagała w domu, a syn nie. Pół biedy jeśli mamy jedno dziecko i pozwalamy mu na więcej, bo jest chłopcem albo dziewczynką. Wtedy ono może przez pewien czas myśleć, że tak są po prostu wychowywane wszystkie dzieci. Gorzej, jeśli mamy i syna, i córkę - wtedy dzieci mają porównanie.
A co z zabawkami? Czy profilaktycznie kupić synowi lalkę, a córce "małego stolarza"?
Lepiej iść za głosem dziecka i kupić je wtedy, gdy dziecko się nimi zainteresuje albo o nie poprosi.
Rodzice jednak często próbują przekonać dziecko, że to zły wybór. Dlaczego?
Niektórzy boją się, że jak kupią chłopcu lalkę, to wyrośnie na homoseksualistę. Co oczywiście jest absurdem. (Już bardziej zrozumiała jest obawa, że narażą go przez to na niemiłe uwagi). Ale nawet ci, którzy w swoich lękach nie posuwają się aż tak daleko, często się martwią, że skoro dziecko chce mieć taką zabawkę, to widać nie całkiem identyfikuje się z własną płcią.
Martwią się niepotrzebnie?
Zupełnie niepotrzebnie. Jeśli rodzice akceptują płeć dziecka, to ono, jeszcze zanim wkroczy w wiek przedszkolny, zaczyna się ze swoją płcią identyfikować. Jeśli jest chłopcem, chętnie naśladuje ojca, jeśli dziewczynką - matkę. Nic więc dziwnego, że synek, który widzi, jak tata tuli w ramionach jego młodszego braciszka czy siostrzyczkę, wyciąga ręce po lalkę, a córeczka, która patrzy, jak mama wiesza obrazki na ścianie, sięga po młotek. Naprawdę niebezpieczne jest co innego - próba przeobrażenia chłopca w dziewczynkę i odwrotnie, czyli traktowanie dzieci tak, jakby były innej płci, np. ubieranie syna w sukienki i zwracanie się do niego, jakby był dziewczynką.
A co myśleć, kiedy chłopiec oświadcza, że chciałby mieć piersi albo dziewczynka mówi, że chciałaby mieć siusiaka?
To w pewnym wieku zupełnie normalne. Pod warunkiem, że dzieci zazdroszczą sobie znamion swej płci nie dlatego, że uważają jedne za lepsze, a drugie za gorsze, tylko dlatego, że są inne, że ktoś ma coś, czego one nie mają.
W pewnym sensie jeszcze przed jego narodzinami. Zwykle, kiedy już wiemy, że będziemy mieć córkę, kupujemy dla niej różowe ubranka, a jeśli spodziewamy się syna - niebieskie
Ale w tych zakupach nie ma chyba nic złego?
Nie. Wszystko jest w porządku, dopóki chodzi jedynie o to, że różne płcie mają różne atrybuty. Gorzej, gdy uważamy, że to, czy dziecko jest dziewczynką, czy chłopcem zmniejsza lub zwiększa jego życiowe szanse. Te nasze poglądy przekazujemy bowiem dziecku. Nawet nieświadomie.
I jeśli jest chłopcem to zwykle otrzymuje komunikat, że jest na uprzywilejowanej pozycji...
Tak. Żyjemy w kulturze patriarchalnej, w której to co męskie, jest uważane przez wielu za lepsze, a to co kobiece, za gorsze. Nie zawsze sobie uświadamiamy, jak mocne bywa to przekonanie. Proszę zwrócić uwagę chociażby na język, jakim się posługujemy. Mówimy np. "męska decyzja" i "babskie gadanie". To pierwsze jest synonimem decyzji rozsądnej i przemyślanej, a drugie rozmowy pozbawionej treści. To tylko jeden z wielu przykładów.
Ale i tak na światopogląd dziecka decydujący wpływ ma światopogląd jego rodziców. A oni mogą mieć inne podejście niż większość społeczeństwa.
Oczywiście. Mogą wpoić chłopcu przekonanie, że obie płcie są równie dobre albo - że lepiej być dziewczynką. Zdarza się tak, że z różnych przyczyn rodzice bardzo chcą mieć córkę, a rodzi im się syn, albo odwrotnie. I przeżywają rozczarowanie, którego nie da się przed dzieckiem ukryć. Zwłaszcza że matka, która zwykle częściej zajmuje się niemowlęciem, może mu je przekazywać - nawet przez dotyk.
W jaki sposób?
Dla matki, która w pełni akceptuje swoje dziecko, każdy kontakt z nim - mycie, przewijanie, przebieranie - jest przyjemny. Dla tej, która ma ze swoim macierzyństwem jakiś problem, te czynności pielęgnacyjne mogą być wręcz niemiłe. Może więc robić wszystko, by jak najszybciej mieć je za sobą. Chodzi jej głównie o efekt - czyste i zadbane dziecko, a nie o okazję do bliskiego fizycznego kontaktu. Oczywiście niemowlę nie zdaje sobie sprawy z tego, że matka nie akceptuje jego płci, nie ma też jednak okazji odczuć matczynego zachwytu. Tutaj nie jest dobrze wyjaśnione, że w tym przykładzie matczyna niechęć jest związana z płcią dziecka; wcześniejszy opis może doskonale się stosować do niechęci wynikającej z czegokolwiek innego - dałabym, że matka ma problem nie tyle z macierzyństwem, ile z płcią dziecka właśnie. I może to mieć niekorzystny wpływ na jego rozwój emocjonalny. Potem, kiedy dziecko jest trochę starsze, nieraz słyszy, jak matka mówi np.: "chłopcom żyje się łatwiej", albo "żadnemu mężczyźnie nie można zaufać". Do ostatnich dwóch zdań dałabym już nowe pytanie, bo to nieco inna kwestia.
Ale jeśli uważamy obie płcie za równie dobre i chcemy, by nasze dziecko też tak uważało, jak mamy je wychowywać?
Przede wszystkim nie łączmy płci ze zdolnością do zwykłych, codziennych czynności. Nie mówmy więc: "chłopcy nie potrafią prasować" albo "dziewczynki nie umieją wbijać gwoździ", bo posiadanie pochwy ma się nijak do operowania młotkiem, tak jak posiadanie penisa ma się nijak do sztuki posługiwania się żelazkiem. Nie należy też karcić chłopca "że płacze jak baba", dziewczynki, że "rozrabia jak chłopak" ani wymagać, by córka pomagała w domu, a syn nie. Pół biedy jeśli mamy jedno dziecko i pozwalamy mu na więcej, bo jest chłopcem albo dziewczynką. Wtedy ono może przez pewien czas myśleć, że tak są po prostu wychowywane wszystkie dzieci. Gorzej, jeśli mamy i syna, i córkę - wtedy dzieci mają porównanie.
A co z zabawkami? Czy profilaktycznie kupić synowi lalkę, a córce "małego stolarza"?
Lepiej iść za głosem dziecka i kupić je wtedy, gdy dziecko się nimi zainteresuje albo o nie poprosi.
Rodzice jednak często próbują przekonać dziecko, że to zły wybór. Dlaczego?
Niektórzy boją się, że jak kupią chłopcu lalkę, to wyrośnie na homoseksualistę. Co oczywiście jest absurdem. (Już bardziej zrozumiała jest obawa, że narażą go przez to na niemiłe uwagi). Ale nawet ci, którzy w swoich lękach nie posuwają się aż tak daleko, często się martwią, że skoro dziecko chce mieć taką zabawkę, to widać nie całkiem identyfikuje się z własną płcią.
Martwią się niepotrzebnie?
Zupełnie niepotrzebnie. Jeśli rodzice akceptują płeć dziecka, to ono, jeszcze zanim wkroczy w wiek przedszkolny, zaczyna się ze swoją płcią identyfikować. Jeśli jest chłopcem, chętnie naśladuje ojca, jeśli dziewczynką - matkę. Nic więc dziwnego, że synek, który widzi, jak tata tuli w ramionach jego młodszego braciszka czy siostrzyczkę, wyciąga ręce po lalkę, a córeczka, która patrzy, jak mama wiesza obrazki na ścianie, sięga po młotek. Naprawdę niebezpieczne jest co innego - próba przeobrażenia chłopca w dziewczynkę i odwrotnie, czyli traktowanie dzieci tak, jakby były innej płci, np. ubieranie syna w sukienki i zwracanie się do niego, jakby był dziewczynką.
A co myśleć, kiedy chłopiec oświadcza, że chciałby mieć piersi albo dziewczynka mówi, że chciałaby mieć siusiaka?
To w pewnym wieku zupełnie normalne. Pod warunkiem, że dzieci zazdroszczą sobie znamion swej płci nie dlatego, że uważają jedne za lepsze, a drugie za gorsze, tylko dlatego, że są inne, że ktoś ma coś, czego one nie mają.
1
2
następne »
- 164 komentarze
-
Ocena:
- słabe
- nic specjalnego
- dobre
- bardzo dobre
- znakomite
4 głosy
-
Bez płciowych schematów
wen_yinlu
14.03.09, 15:46
I z tych chłopców, którym wszyscy usługiwali wyrastają wymagające,bałaganiarskie i roszczeniowe "menszczyzny"... obrażające się jak im ktoś uwagęzwróci, że powinni sobie przyszyć ten guzik, »
-
Bez płciowych schematów
bonkreta
14.03.09, 19:36
"Dla matki, która w pełni akceptuje swoje dziecko, każdy kontakt z nim - mycie, przewijanie, przebieranie - jest przyjemny. Dla tej, która ma ze swoim macierzyństwem jakiś problem, te »
-
Bez płciowych schematów
aelithe
23.07.09, 14:47
pozbawianie dziecka na siłe płci jest chyba bez sensu; przecież każdy kto ma oczy moze zauważyć, że rozwój chłopców i dziewczynek jest odmienny i odmienne są ich potrzeby. »
Najczęściej czytane
- 1.Dziecko to nadal tabu! Ranking niewygodnych tematów
- 2.Co dziadkowie naprawdę myślą o współczesnych rodzicach?
- 3.Po czym poznać tzw. tatuśka?
- 4.Pierwsza Komunia - 8 najdroższych prezentów
- 5.10 rzeczy, do których nigdy nie przyznają się matki
- 6.7 trików na zakamuflowanie zbędnych kilogramów po porodzie
- 7.Po czym poznać "mamuśkę"?
Co tydzień najciekawsze informacje na temat rozwoju oraz wychowania dzieci.
Przykładowy newsletterCiąża i poród