1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Opowieść, która leczy

Trauma to szok spowodowany nagłą (lub rozciągniętą w czasie), bardzo trudną sytuacją, która z dużą siłą działa na nasza psychikę. Towarzyszy jej poczucie utraty kontroli. Trauma zdarzyć się może również w życiu dziecka, któremu trudniej jest sobie z nią radzić, ponieważ z racji wieku nie bardzo jeszcze panuje nad swoim życiem. Traumą może być nagła śmierć kogoś bliskiego, powódź, pożar, wypadek samochodowy, przemoc w rodzinie. Aby pomóc dziecku przezwyciężyć traumatyczne przeżycie, ależy zaakceptować jego uczucia i zwierzenia związane z ta sytuacją. Trzeba skłonić je, by opowiedziało o tym zdarzeniu. Oto lista stwierdzeń, które mogą pomóc stworzyć taką "leczącą opowieść":

Mówienie o tym, co się wydarzyło, pomaga.

Narysuj to, co przychodzi ci do głowy.

Myśli nie mogą sprawić, że coś się ponownie wydarzy.

Wszystko, co myślisz i czujesz na ten temat, jest normalne.

To już minęło. Ból i strach jest już za tobą, te męczące myśli też kiedyś miną.

Opowiedz mi o tym, co się wydarzyło.

Co w tym wszystkim było najgorsze?

Co wtedy zrobiłeś?

Co ci najbardziej pomogło?

Warto pamiętać, że nie wystarczy zapytać dziecko o szczegóły. Trzeba umieć wysłuchać. Być cierpliwym i rozumieć uczucia dziecka - płacz, szloch, złość. Tylko w ten sposób możemy pomóc mu uwolnić się od tego, co tak bardzo mu ciąży.