1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Infekcje górnych dróg oddechowych

Katar, kichanie, drapanie w gardle, niewielka gorączka to typowe objawy przeziębienia. Po kilku dniach maluch zazwyczaj czuje się już całkiem dobrze. Czasem jednak infekcja schodzi w głąb dróg oddechowych. Jak wtedy pomóc dziecku?
ZAPALENIE OSKRZELIKÓW

Występuje zazwyczaj u dzieci do lat dwóch. Najczęściej chorują małe niemowlęta, między 2. a 6. miesiącem życia. Szczyt zachorowań obserwujemy w zimie i wczesną wiosną.

•  Oskrzeliki to małe przewody rozprowadzające powietrze w płucach. Ich zapalenie najczęściej wywołują wirusy, a przede wszystkim wirus RS. Niemowlęta zwykle zakażają się od pozostałych członków rodziny - starszego rodzeństwa lub rodziców, którzy są przeziębieni. Badania pokazują, że u niemal połowy maluchów pierwsze zetknięcie z tym wirusem może wywołać ostre zapalenie oskrzelików lub zapalenie płuc (czasem obie te choroby występują jednocześnie). Choroba może dotknąć każde niemowlę, ale najbardziej narażone są wcześniaki, dzieci z wrodzonymi wadami serca, chorobami neurologicznymi i obniżoną odpornością. Najpierw maluch kicha, ma czerwone gardło, pokasłuje, leci mu z nosa. Potem dołącza się gorączka od 38 do 40°C. Kaszel się nasila, dziecko jest niespokojne, nie chce ssać, ma trudności z oddychaniem. Charakterystycznym objawem tej choroby jest stękający oddech. W najcięższych przypadkach może się pojawić zasinienie wokół ust.

•  Co robić? Trzeba jak najszybciej pojechać do lekarza lub na ostry dyżur do szpitala. Dalsze postępowanie zależy od stanu dziecka. Czasem maluch musi zostać w szpitalu (dotyczy to zwłaszcza najmłodszych niemowląt). Można mu tam podawać tlen i kroplówki nawadniające. Kuracja antybiotykowa jest konieczna tylko w razie nadkażenia bakteryjnego lub wątpliwości diagnostycznych.

ZAPALENIE OSKRZELI

Najczęściej jest powikłaniem zwykłego przeziębienia. Może się zdarzyć w każdym wieku, choć zwykle chorują małe dzieci. Choroba może mieć formę ostrą (trwa wówczas 7-10 dni) lub - niezwykle rzadko u dzieci - przewlekłą (może się wtedy ciągnąć nawet trzy miesiące).

•  Zaczyna się banalnie - maluch ma katar, skarży się na ból gardła, pokasłuje. Po kilku dniach zamiast poprawy następuje pogorszenie. Gorączka nie spada, dziecko kaszle coraz bardziej, oddycha z trudem, łatwo się męczy, źle śpi. Bywa, że ma świszczący oddech, zwłaszcza po wysiłku. To znak, że infekcja z górnych dróg oddechowych przeniosła się na dolne. Wirusy powodują obrzęk błony śluzowej wyściełającej oskrzela i gromadzenie się śluzu - jedno i drugie utrudnia oddychanie. Dziecko najpierw ma suchy kaszel, ponieważ śluzówka jest podrażniona. Po dwóch, trzech dniach zaczyna odkrztuszać wydzielinę i kaszel staje się "mokry". Wydzielina jest z początku przezroczysta, ale jeśli dojdzie do nadkażenia bakteryjnego, zmienia kolor na żółtawy lub zielonkawy. Młodsze dzieci, które nie potrafią odkrztusić i wypluć wydzieliny, mogą mieć w czasie kaszlu wymioty.

•  Co robić? Konieczna jest wizyta u lekarza, który dokładnie osłucha dziecko i uzależni sposób leczenia od jego wieku, stanu ogólnego i zmian w oskrzelach. Podstawowa kuracja polega na podawaniu syropów rozrzedzających wydzielinę (zwanych mukolitycznymi) i wspomagających jej odkrztuszanie. Uwaga! Takie syropy podaje się najpóźniej na trzy godziny przed snem. W przeciwnym razie kaszel męczyłby dziecko w nocy. Ponieważ najmłodsze dzieci nie potrafią same odkrztusić wydzieliny, trzeba im w tym pomóc. Kładziemy malucha na swoich kolanach, z głową niżej, i oklepujemy mu plecy przez kilka minut. To ułatwi odrywanie się śluzu i wykrztuszenie go. Bardzo ważne jest podawanie dziecku dużej ilości płynów - pomoże to rozrzedzić wydzielinę i ułatwi jej odkasływanie. Nawet niewielka ilość śluzu gromadzącego się u małego dziecka w oskrzelach bardzo utrudnia oddychanie (czasami konieczne jest nawet podawanie tlenu i leczenie w szpitalu). Jeżeli lekarz uzna, że doszło do nadkażenia bakteryjnego (co ma miejsce rzadko), konieczne będzie podanie antybiotyku. Antybiotyk może być potrzebny także, gdy stan ogólny dziecka jest ciężki lub gdy choruje niemowlę, ponieważ u najmłodszych dzieci trudno jest czasem odróżnić zapalenie oskrzeli od zapalenia płuc.

ZAPALENIE PŁUC

Zachorować można w każdym wieku, ale szczególnie narażone są małe dzieci i osoby starsze. Przyczyną choroby mogą być wirusy, bakterie, grzyby, a niekiedy nawet pasożyty.

•  W zależności od tego, jaki czynnik wywołał chorobę, inaczej się ona rozwija - wirusowe zapalenie płuc przebiega łagodniej niż bakteryjne. To pierwsze jest często powikłaniem przeziębienia lub grypy. Wtedy do poprzednich objawów dołącza suchy, męczący kaszel, wysoka gorączka (nawet 39°C), ból w klatce piersiowej, trudności w oddychaniu. Maluch może mieć także wymioty lub biegunkę. Bakteryjne zapalenie płuc jest najczęściej wywołane przez pneumokoki lub Haemophilus influenzae, ale nie typu b, tylko tzw. szczepy bezotoczkowe (szczepienie przed tym zapaleniem, niestety, nie zabezpiecza). Choroba występuje nagle, dziecko ma wysoką gorączkę, dreszcze, z godziny na godzinę czuje się gorzej, prócz kaszlu ma trudności z oddychaniem. Zapalenia płuc wywoływane przez tzw. bakterie atypowe (np. Mycoplasma pneumoniae) mają mniej gwałtowny przebieg.

Najmłodsze dzieci mogą także zachorować, gdy do płuc dostanie się ciało obce, wymiociny, ulana treść żołądkowa. Jest to tzw. zachłystowe zapalenie płuc i zdarza się np. u noworodków po trudnym porodzie, gdy nałykają się wód płodowych, lub u niemowląt, gdy zachłysną się pokarmem. Czasem zapalenie płuc jest następstwem zapalenia oskrzeli.

•  Co robić? Trzeba jak najszybciej pojechać do lekarza lub na ostry dyżur. Diagnozę można postawić po obejrzeniu rentgena klatki piersiowej. Zdjęcie pokazuje, jaki obszar płuc jest zajęty przez chorobę (u najmłodszych dzieci zazwyczaj oba płuca, u starszych jedno lub jego część).

Zapalenie płuc wymaga zwykle podania antybiotyku, a u młodszych dzieci leczenia w szpitalu. Jeśli dziecko ma trudności z oddychaniem, może być potrzebne podanie tlenu. W lżejszych przypadkach wystarczy leczenie w domu, ale malec powinien leżeć w łóżku i dużo wypoczywać. Poprawa powinna nastąpić w ciągu trzech dni od rozpoczęcia kuracji. Ponieważ infekcji towarzyszy wysoka gorączka, konieczne jest podawanie środków, które ją obniżają, a także dużej ilości płynów. Dziecko zwykle traci apetyt, ale jeśli ma ochotę jeść, jego dieta powinna być lekkostrawna.

Maluch powinien być w łóżku podparty poduszkami, bo w pozycji półsiedzącej łatwiej mu oddychać. Ważne jest także regularne wietrzenie pokoju (temperatura w nim nie powinna być za wysoka) i nawilżanie powietrza (dobrze jest postawić w pomieszczeniu suszarkę z mokrym praniem).

ZAPALENIE KRTANI

Występuje najczęściej jesienią i zimą. Może się zdarzyć u dzieci w każdym wieku, ale szczególnie niebezpieczne jest dla tych najmłodszych (poniżej 5. roku życia).

•  Chorobę wywołują wirusy lub czynniki alergiczne. Dochodzi do obrzęku błony śluzowej krtani i tchawicy, a ponieważ u małych dzieci są one wąskie, może to prowadzić do ciężkiej duszności wdechowej. Nagle, zwykle w nocy, dziecko dostaje ataku szczekającego kaszlu, z trudem łapie powietrze, ma zachrypnięty głos, słychać świst wdechowy.

•  Co robić? Trzeba działać natychmiast. Najlepiej okryć dziecko, wziąć na ręce i podejść do otwartego okna, żeby pooddychało chłodnym powietrzem. Można też zabrać malucha do łazienki, zamknąć drzwi i odkręcić kurki z gorącą wodą - w zaparowanym pomieszczeniu będzie mu łatwiej oddychać. Ważne jest uspokojenie dziecka, bo płacz i stres utrudniają oddychanie.

Jeśli to nie pomaga i malec oddycha z coraz większym trudem, twarz mu sinieje, trzeba jechać na ostry dyżur laryngologiczny (czekanie na karetkę może trwać zbyt długo). W szpitalu dostanie lek sterydowy, który natychmiast zmniejszy obrzęk krtani.

Żeby zmniejszyć ryzyko takiego ataku, powinniśmy powstrzymać się od palenia przy dziecku, a także usunąć z otoczenia malca substancje uczulające (zwłaszcza z pokoju, w którym śpi).

Jeżeli zapalenie krtani nawraca, lekarz przepisze lek sterydowy, który w razi ataku będzie można podać dziecku w domu, najczęściej wziewnie (w formie inhalacji).

ZAPALENIE GARDŁA

Towarzyszy najczęściej infekcjom górnych dróg oddechowych wywołanym przez wirusy.

•  Dziecko źle się czuje, ma podwyższoną temperaturę, dokucza mu ból gardła nasilający się przy jedzeniu, może mieć katar lub kaszel. Infekcji często towarzyszy biegunka. Jeśli zajrzymy dziecku do buzi, zobaczymy zaczerwienioną i rozpulchnioną błonę śluzową gardła, niekiedy także powiększone migdałki.

•  Co robić? Infekcje wirusowe nie wymagają specjalnego leczenia. Wystarczy przetrzymać dziecko kilka dni w domu, dawać dużo pić, a w razie potrzeby podawać leki przeciwgorączkowe i środki łagodzące ból gardła. Maluchowi poniżej 4. roku życia nie wolno podawać tabletek do ssania, bo mógłby się nimi zakrztusić. Można mu natomiast popsikać gardło preparatem przeciwzapalnym. Starsze dziecko może płukać gardło wodą z solą albo wywarem z szałwii czy rumianku. Po mniej więcej trzech dniach infekcja mija. Gdyby nie minęła, trzeba się porozumieć z lekarzem. Jeśli uzna on, że objawy wskazują na anginę paciorkowcową, konieczne będzie podanie antybiotyku.

CZY USUWAĆ MIGDAŁKI?

Dawniej u dzieci chorujących na ostre, nawracające zapalenia gardła migdałki usuwano niemal rutynowo. Dziś robi się to o wiele rzadziej, bo wiadomo, że migdałki odgrywają ważną rolę w mechanizmie odporności i zmniejszają ryzyko "zejścia infekcji" do oskrzeli i płuc. Jeśli jednak dziecko bardzo często choruje na anginy, zwłaszcza prowadzące do powikłań, zabieg bywa konieczny. Wskazany może być także, gdy powiększenie migdałków prowadzi do bezdechów lub nawracających zapaleń ucha środkowego.

ANGINA

Choroba zwana jest także zapaleniem migdałków podniebiennych. Wywołują ją wirusy albo bakterie.

•  Przy zakażeniu wirusowym dziecko ma zwykle typowe objawy przeziębienia (katar, gorączkę do 38°C, niewielki ból gardła). Młodszemu dziecku ulgę przyniesie miejscowy preparat przeciwzapalny w sprayu, starszemu (powyżej 4. roku życia) - ssanie tabletek lub płukanie gardła. Można też zrobić malcowi cieple okłady na szyję.

Jeżeli jednak rozwija się angina ropna wywołana przez bakterie zwane paciorkowcami, to nie obserwuje się typowych objawów przeziębienia, dziecko natomiast często wymiotuje, boli je brzuszek i głowa. Szybko też dołącza się silny ból gardła, który wzmaga się przy przełykaniu i powoduje niechęć do jedzenia. Malec ma także wysoką gorączkę (do 40°C) i powiększone węzły chłonne w okolicy kąta żuchwy. W gardle widać rozpulchnione migdałki o malinowym zabarwieniu.

•  Co robić? Trzeba wezwać lekarza. Jeśli rozpozna on u dziecka anginę bakteryjną, z pewnością przepisze antybiotyk. Po dobie, dwóch gorączka spada i dziecko czuje się lepiej, ale kuracja musi trwać siedem-dziesięć dni.

Ponieważ nieleczona lub niedoleczona angina paciorkowcowa często daje powikłania w postaci zapalenia nerek, stawów lub mięśnia sercowego, nie wolno jej lekceważyć.

Niezależnie od przepisanej kuracji dziecko powinno dużo pić (najlepiej letnie napoje), jeść rzeczy o papkowatej konsystencji (kaszki, rosołki, zupy przecierowe) i leżeć w łóżku. Dawajcie mu dużo pić, najlepiej letnie napoje. Potrawy i napoje nie powinny być zbyt kwaśne, bo dodatkowo drażniłyby śluzówkę.

Pociechą w chorobie mogą być też... lody, bo nie dość, że lubiane przez dzieci, to jeszcze uśmierzają ból gardła. No i to zawsze porcja energii i wapnia, a chory maluch zwykle nie chce jeść. W nocy ulgę przyniesie rozgrzewający kompres (posmaruj szyję łagodną maścią rozgrzewającą i owiń chustką).

10 rad na uniknięcie infekcji

1.Zadbajcie o dobrą kondycję malca: często z nim spacerujcie, a gdy jest starsze - zachęcajcie do sportu, np. jazdy na rowerze, biegania, pływania.

2.Pilnujcie, by dziecko dobrze się wysypiało.

3.Nigdy nie palcie przy nim papierosów.

4.Ubierajcie je stosownie do pogody - gdy jest chłodniej, najlepiej na cebulkę (łatwo wtedy zdjąć jedną warstwę, gdy zrobi się cieplej).

5.Zapewnijcie dziecku właściwą dietę. Posiłki powinny być regularne i bogate w witaminy (warzywa i owoce) oraz białko (mleko i jego przetwory, mięso, jajka).

6.Wiosną i jesienią, kiedy najłatwiej o zachorowanie, dodawajcie do sałatek świeży czosnek.

7.Utrzymujcie w domu odpowiedni mikroklimat: wietrzcie mieszkanie kilka razy dziennie, zadbajcie, by temperatura w pomieszczeniach nie przekraczała 22°C, w sezonie grzewczym nawilżajcie powietrze.

8.Kiedy w domu ktoś choruje, pamiętajcie, by miało osobne sztućce, kubek, ręcznik itp.

9.Izolujcie dziecko od chorych - jeśli w żłobku czy przedszkolu dużo dzieci choruje, zatrzymajcie malca na kilka dni w domu. W sezonie "infekcyjnym" unikajcie większych skupisk ludzi (centra handlowe, supermarkety, tramwaje, autobusy) i miejsc, w których spotyka się dużo chorych (przychodnie, apteki).

10.Porozmawiajcie z lekarzem o ewentualnym wzmocnieniu odporności dziecka.

Więcej o: