Inteligencja emocjonalna. Jak wychować dziecko z wysokim IQ emocjonalnym?

Tekst Justyna Dąbrowska
28.09.2009 , aktualizacja: 28.09.2009 18:22
A A A Drukuj
Wiemy, że trzeba rozwijać umysł dziecka. Ale często zapominamy, że trzeba także rozwijać jego uczucia.

ZOBACZ TAKŻE
Jeszcze nie tak dawno uważano, że o sukcesie człowieka decyduje jego umysł, rozum, intelekt. Wydawało się, że im kto rozumniejszy, inteligentniejszy, tym będzie bardziej wartościowym uczniem, pracownikiem, a nawet partnerem życiowym.

Psychologowie ripostowali, że sama umiejętność sprawnego myślenia nie wystarczy, żeby czuć się szczęśliwym i zadowolonym z życia, żeby dobrze funkcjonować wśród innych. Można być przecież inteligentnym i jednocześnie głupim. To przekonanie znajduje ostatnio coraz więcej zwolenników. Potwierdzają je wyniki licznych poważnych badań naukowych.

Naukowcy, którzy lubią wszystko systematyzować, zaczęli mówić o umyśle zimnym, czyli racjonalnym, i o umyśle gorącym, czyli emocjonalnym. Człowiek "inteligentny emocjonalnie", to taki, który potrafi rozpoznawać i nazywać emocje swoje i innych, a także umie tę swoją wiedzę przekuwać w czyn.

Tradycyjny iloraz inteligencji (IQ) mówił nam o tempie i sprawności przetwarzania informacji. Inteligencja emocjonalna oznacza natomiast umiejętność dostosowania się do zmieniających się wokół nas (i w nas) okoliczności. Wiąże się ona ze zdolnością do wyrażania emocji i panowania nad nimi. Psychologowie mówią, że o ile nasz intelekt wkroczył w wiek XXI, to nasza zdolność do radzenia sobie z emocjami pozostała na etapie pleistocenu.

Daj dziecku skrzydła

Ten krótki quiz pokaże wam, jak wspierać dziecko w rozwoju IE

•  Czy otwarcie rozmawiasz z dzieckiem także o swoich wadach?

Żeby oczekiwania i sposób myślenia dzieci sta(y się realistyczne, muszą uczyć się akceptować wady rodziców.

•  Czy uważasz się za optymistę?

Badania pokazują, że optymistyczne dzieci są szczęśliwsze, zdrowsze i odnoszą więcej sukcesów w szkole. Dziecko uczy się optymizmu bądź pesymizmu, obserwując postawę rodziców.

•  Czy pomagasz dziecku podtrzymywać przyjaźnie?

Niektórzy naukowcy twierdzą, że posiadanie bliskiego przyjaciela, jest najistotniejszym czynnikiem w rozwoju dziecka. Pomaga mu bowiem uczyć się żyć w bliskim związku.

•  Czy kontrolujesz programy telewizyjne i gry, w które bawi się dziecko, zwracając uwagę na zawarte w nich akty przemocy?

Choć nie ma jednoznacznych dowodów na to, że oglądanie brutalnych programów telewizyjnych lub granie w gry komputerowe pełne przemocy prowadzi do agresji u dzieci, wiadomo jednak, że pod ich wpływem dzieci stają się mniej wrażliwe na problemy i uczucia innych ludzi.

•  Czy jesteś prawdomówny i uczciwy wobec dziecka, nawet w sprawach bolesnych, takich jak choroba czy utrata pracy?

Wielu rodziców próbuje chronić dzieci przed stresem. Przynosi to jednak więcej szkody niż pożytku. Dzieci, które nie nauczy(y się radzić sobie ze stresem, są narażone na poważne problemy w wieku dojrzałym, zw(aszcza w związkach z bliską osobą.

•  Czy uczysz dziecko relaksu jako sposobu na radzenie sobie ze stresem, bólem i niepokojem?

Możecie nauczyć dziecko treningu relaksacyjnego już w wieku czterech czy pięciu lat. Dzięki temu nie tylko będzie sobie lepiej radzić ze swoimi problemami, ale także cieszyć się lepszym zdrowiem i dłużej żyć.

•  Czy cz(onkowie waszej rodziny spotykają się ze sobą regularnie?

Modelowanie jest najlepszym sposobem uczenia dzieci umiejętności spo(ecznych i emocjonalnych. Spotkania rodzinne to świetna okazja do tego.

Zobacz więcej na temat:

Podziel się

  • 9 komentarzy
  • Ocena:

    • słabe
    • nic specjalnego
    • dobre
    • bardzo dobre
    • znakomite

    13 głosów