1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Drugi rok życia: stawianie granic

Pierwsze miesiące drugiego roku życia to dla dziecka wspaniały czas odkrywania świata, a dla rodziców początek wychowawczych wyzwań.
Drugi rok życia - czas na śmiech, strojenie min, fikołki i baraszkowanie. Najchętniej nadal na podłodze. Wszystko wokół wydaje się ciekawe - to warto dotknąć, tamto polizać... Najzwyklejsze rzeczy potrafią wprawić malca w świetny humor. Świat jest dla malucha jak jedno wielkie pudło z zabawkami, z którego po kolei wyjmuje "zabawki", ogląda, chwilę się bawi, a potem... porzuca, aby zająć się czymś innym. Nic dziwnego, tak wiele jest przecież do odkrycia. Jednak to właśnie ta mnogość wrażeń powoduje, że malec może się czuć zagubiony, zdezorientowany, a czasem nawet przestraszony. I daje to innym odczuć.

Tygiel emocji

Mały człowiek czuje się coraz bardziej niezależny. Nie tylko samodzielnie się przemieszcza, usiłuje sam jeść, potrafi chwilę zająć się sobą, ale z determinacją manifestuje swoje emocje. A te bywają wyjątkowo silne. Dwulatek, który złości się z nieznanego bliżej powodu, jest sfrustrowany bez wyraźnej przyczyny, krzyczy głośno, kiedy nie wszystko idzie po jego myśli, nie powinien nikogo dziwić. Małe ciało nie zawsze potrafi utrzymać uczucia na wodzy. Maluch za wszelką cenę chce być w centrum zainteresowania, stara się zwrócić uwagę rodziców. A robi to tak, jak umie: płacze, tupie, zrzuca rzeczy ze stołu, czasem nawet sam rzuca się na podłogę z płaczem.

Mocne oparcie

Gdy miły do tej pory malec zamienia się w domowego tyrana, warto zastanowić się, czy w domu obowiązują jasne i zrozumiałe również dla malucha zasady. Dziecko w tym wieku nie chce być bowiem, wbrew pozorom, tym, kto rządzi i decyduje. Wprawdzie chce móc wyrażać swój sprzeciw i mieć coś do powiedzenia, ale jednocześnie potrzebuje bezpieczeństwa. Jeżeli rodzice są troskliwi, ale jednocześnie trzymają mocno ster w rękach i nie pozwalają na przekraczanie granic dozwolonego zachowania, dziecko odczytuje to jako komunikat: "Skoro tata i mama są silniejsi ode mnie, to są silniejsi od innych i zawsze mnie obronią. Mogę więc śmiało odkrywać świat, bo mam w nich mocne oparcie".

Grunt pod nogami

Wielu rodzicom stanowczość kojarzy się z czymś nieprzyjemnym. Chcą, by dziecko było beztroskie, źle znoszą jego smutną minę. Czasami z tego powodu są nadmiernie pobłażliwi, niekonsekwentni. To zaś wywołuje u dziecka lęk (bo grunt usuwa mu się spod nóg) lub bunt (chce wreszcie napotkać opór i poczuć, na czym stoi). Zdecydowana postawa rodziców i jasno formułowane wymagania dają dziecku, nie tylko dwulatkowi zresztą, poczucie bezpieczeństwa.

Jasno i krótko

Choć dziecko jest małe i często robi wrażenie, że nie słucha tego, co się do niego mówi, albo robi coś przeciwnego niż to, o co się je prosi, powinniśmy przypominać mu o zasadach, które obowiązują w domu. Sztuką jest to zrobić tak, aby dwulatek uważnie wysłuchał, zrozumiał i zapamiętał. Choć nie jest to proste zadanie, warto próbować, stosując kilka sprawdzonych sposobów dotarcia nie tylko do uszu, ale również do przekonania malucha.

PROSZĄC DZIECKO O COŚ, KUCNIJ, SPÓJRZ MU W OCZY I MÓW DO NIEGO POWOLI.

Upewnij się, że malec usłyszał i wie, o co ci chodzi. Jest to szczególnie ważne wtedy, kiedy dziecko jest pobudzone lub agresywne.

ZAMIAST DŁUGICH WYWODÓW, DAWAJ DZIECKU JASNE, KRÓTKIE KOMUNIKATY.

Wybieraj odpowiedni moment (czyli nie wtedy, gdy jest na przykład pochłonięte zabawą). Ukucnij, spójrz dziecku w oczy.

POZWALAJ DZIECKU WSPÓŁDECYDOWAĆ W SPRAWACH, KTÓRE JE DOTYCZĄ.

Znacznie łatwiej jest wykonać jakieś polecenie, jeśli się wie, że to, o co nas proszą, to w jakimś sensie "nasza sprawa". Zamiast żądać od malucha zrobienia porządku w pokoju, lepiej go zapytać: "Jak myślisz, co możemy zrobić, by zabawki nie leżały na podłodze i się nie niszczyły?".

DAWAJ DOBRY PRZYKŁAD.

Bywa, że dziecko nigdy uważnie nie słucha, ciągle gdzieś pędzi - wygląda na to, że większość próśb lekceważy. A może ma w swoim bliskim otoczeniu kogoś dorosłego, kto zachowuje się podobnie? Dzieci są znakomitymi obserwatorami i błyskawicznie się uczą. Warto pokazywać dziecku na przykładzie codziennej rozmowy, co to znaczy słuchać kogoś uważnie i zagłębić się w problemy drugiej osoby. Gdy maluch do ciebie mówi, słuchaj uważnie. W ten sposób dajesz mu dobry przykład.

Więcej o:
Komentarze (1)
Drugi rok życia: stawianie granic
Zaloguj się
  • armstrongw

    0

    Polecam darmową i edukacyjną grę dla dzieci w wieku 2-7 lat, która uczy dzieci opieki nad zwierzętami.
    Wycieczka do Zoo dla dzieci.

    play.google.com/store/apps/details?id=com.kidsgamesprojects.zooforkids&hl=pl

    Zaletą gry jest prosta grafika, fajne dźwięki zwierząt oraz możliwość wyboru lektora i języka polskiego. Mojemu chrześniakowi bardzo się podoba.

Aby ocenić zaloguj się lub zarejestrujX