1. I trymestr ciąży

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
  2. II trymestr ciąży

    1. 15
    2. 16
    3. 17
    4. 18
    5. 19
    6. 20
    7. 21
    8. 22
    9. 23
    10. 24
    11. 25
    12. 26
    13. 27
  3. III trymestr ciąży

    1. 28
    2. 29
    3. 30
    4. 31
    5. 32
    6. 33
    7. 34
    8. 35
    9. 36
    10. 37
    11. 38
    12. 39
    13. 40
  4. I rok życia

    1. 1
    2. 2
    3. 3
    4. 4
    5. 5
    6. 6
    7. 7
    8. 8
    9. 9
    10. 10
    11. 11
    12. 12
    13. 13
    14. 14
    15. 15
    16. 16
    17. 17
    18. 18
    19. 19
    20. 20
    21. 21
    22. 22
    23. 23
    24. 24
    25. 25
    26. 26
    27. 27
    28. 28
    29. 29
    30. 30
    31. 31
    32. 32
    33. 33
    34. 34
    35. 35
    36. 36
    37. 37
    38. 38
    39. 39
    40. 40
    41. 41
    42. 42
    43. 43
    44. 44
    45. 45
    46. 46
    47. 47
    48. 48
    49. 49
    50. 50
    51. 51
    52. 52

Podaj: planowaną datę porodu lub datę urodzin dziecka

Anoreksja może dotyczyć dzieci i niemowląt!

Jednym z największych zmartwień nękających rodziców jest to czy ich dziecko wystarczająco dużo je. Zaburzeń odżywiania jest wiele - niektóre z nich spowodowane są chorobami, inne mają podłoże psychiczne. Choć brzmi to niewiarygodnie, jednym z nich jest anoreksja niemowlęca. Jadłowstręt coraz częściej dotyczy też małych dzieci. Te dwa rodzaje anoreksji to zupełnie inne schorzenia.
Wiele dzieci jest niejadkami. Część z nich nie chce jeść warzyw, inne mogłyby żywić się wyłącznie mlekiem, jeszcze inne nigdy nie wydają się głodne. Dla niektórych rodziców pora posiłku to źródło stresu i zmartwienia: ile mój syn zje dzisiaj? Czy córce będzie smakowała zupa? Przygotowywanie posiłków wymaga od nich wielkiej inwencji - od wymyślania atrakcyjnie podanych potraw, przez przemycanie wartościowych pokarmów, po odwracanie uwagi dziecka od faktu, że jest karmione.

Krótkotrwałe okresy braku zainteresowania jedzeniem są czymś częstym i zupełnie naturalnym u małych dzieci. Martwić może dopiero długotrwała odmowa przyjmowania pokarmów, brak przybierania na wadze oraz niesygnalizowanie głodu. W takim wypadku możemy mieć do czynienia z jednym z wielu zaburzeń odżywiania.

Relacje z opiekunami

Życie z niejedzącym dzieckiem jest trudne. U pięcioletniej Angielki, Michelle Collins, zdiagnozowano anoreksję, a jej matka powiedziała w wywiadzie dla "The Independent": - Są takie momenty, że nienawidzę córki. To trwa od trzech lat, a próby przekonania jej, żeby normalnie jadła zawładnęły całym naszym życiem. Mój mąż i ja właściwie nie rozmawiamy i nie myślimy już o niczym innym.

Kiedy wszystko kręci się wokół tego, czy dziecko coś zje, czy nie, łatwo jest o zaburzenie relacji między rodzicem a dzieckiem. Tego typu problemy mogą pojawić się już w niemowlęctwie, najczęściej w okresie rozszerzania diety o pokarmy stałe. Niemowlę zaczyna konsekwentnie odmawiać jedzenia, a to wywołuje duży niepokój jego rodzica i kończy się wywieraniem presji na dziecku. Często popełnianym błędem jest karmienie na siłę i brak stałych pór posiłków - opiekun niejadka przez cały dzień, często nawet nocą, usiłuje przekonać malucha do zjedzenia czegoś. A stąd już blisko do konfliktu i zaburzenia relacji. Interakcje pomiędzy rodzicem (najczęściej matką) a dzieckiem przeradzają się w swoistą próbę sił i walkę o kontrolę. Nawet niemowlę może chcieć pokazać matce, kto "rządzi" w tym związku i kto decyduje o jedzeniu.

Alan Sroufe, amerykański badacz rozwoju, postawił pod koniec lat 80. ubiegłego wieku tezę, że odbiegające od normy zachowania dzieci do lat 3 wynikają właśnie z zaburzeń relacji z opiekunami. Wczesny okres niemowlęctwa upływa głównie na interakcjach pomiędzy matką a dzieckiem, a większość z nich w okresie czuwania skupionych jest wokół aktu karmienia niemowlęcia. Naukowcy sugerują, że sukces czy porażka tego typu interakcji prognozuje jakość przyszłych stosunków pomiędzy matką a dzieckiem.

Anoreksja niemowlęca

Skoro przez większość czasu uwaga rodzica skupiona jest na tym czy jego dziecko wystarczająco dużo i często je, odżywianie staje się motywem przewodnim stosunków pomiędzy nim a potomkiem. O zaburzeniach odżywiania mówimy, kiedy dziecko, pomimo opieki odpowiedzialnego i zaangażowanego rodzica, konsekwentnie odmawia jedzenia i traci na wadze. Jednym z takich zaburzeń jest anoreksja niemowlęca. Według dr Wandy Urmańskiej z Zakładu Wczesnej Interwencji Psychologicznej IMiD, to schorzenie, zwane również zaburzonym procesem separacji, zaczyna się zwykle pomiędzy 6. a 2 rokiem życia dziecka (źródła amerykańskie zwiększają górną granicę wieku do 3 lat). Anoreksja niemowlęca to rzadkie zjawisko i - w przeciwieństwie do typowej anoreksji - nie polega na świadomym strachu przed przybraniem na wadze, a jest sposobem walki o kontrolę i dominację w relacjach z rodzicem.

Czy to anoreksja?

O zaburzonym procesie separacji można, według dr Urmańskiej, mówić tylko wtedy, gdy dziecko spełnia wszystkie poniższe kryteria:

- odmowa zjadania adekwatnej ilości pokarmu trwa przez co najmniej miesiąc i pojawia się przed trzecim rokiem życia

- niemowlę lub małe dziecko nie sygnalizuje głodu i przejawia brak zainteresowania jedzeniem, ale jest silnie zainteresowane eksplorowaniem i interakcjami z opiekunem

- występuje u niego wyraźny niedobór wzrostu

- odmowa jedzenia nie wystąpiła w następstwie jakiegoś traumatycznego wydarzenia, np. zakrztuszenia i nie jest związana z żadną chorobą fizyczną.

Leczenie anoreksji niemowlęcej

Jeśli dziecko od długiego czasu odmawia jedzenia, wagowo ciągle znajduje się poniżej 5. centyla, a badania wykluczyły refluks i inne choroby, warto zasięgnąć porady u specjalisty. W Polsce zaburzeniami żywienia o podłożu psychologicznym zajmuje się m.in. Zakład Wczesnej Interwencji Psychologicznej przy Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie. Anoreksję niemowlęcą leczy się poprzez wprowadzanie wyraźnie określonych schematów i rutyny jedzeniowej oraz psychoterapii - ważne jest tu odkrycie źródeł problemu i zmiana schematów w relacjach między dzieckiem a rodzicami. Jeśli anoreksja zostanie wcześnie wykryta, szanse na wyleczenie są duże. Zwykle psychiatra dziecięcy obserwuje interakcje pomiędzy dzieckiem i jego matką (rodzicem, opiekunem) i na podstawie swoich spostrzeżeń proponuje schemat dalszego postępowania.

Anoreksja dziecięca

Gdy Michelle Collins miała pięć lat, nosiła bieliznę w rozmiarze przeznaczonym dla 1,5-rocznego dziecka. Anoreksja dziecięca nie jest - jak w przypadku niemowlęcej odmiany tej choroby - po prostu zaburzeniem relacji matka-dziecko, ale wynika z chęci bycia szczuplejszym. To problem, który dotyczy coraz większej grupy uczennic szkół podstawowych. Naukowcy z Uniwerystetu w Swansea (Wielka Brytania) odkryli, że ponad 1/4 przebadanych przez nich dziewczynek w wieku 5-7 lat chciała mniej ważyć, a aż 1 z 6 była na diecie.

Mama Michelle, Denise, zastanawia się skąd u jej córki - wówczas trzyletniej -wziął się pomysł odchudzania. Sama podkreśla, że nigdy nie miała obsesji wagi i nie była diecie. Naukowcy uważają, że zarówno jadłowstręt psychiczny (anorexia nervosa), jak i anoreksja niemowlęca, mogą mieć częściowo podłoże genetyczne. Trwają badania w tym kierunku, a pierwsze wyniki dotyczące prac nad zależnością genów i anoreksją niemowlęcą właśnie opublikowano w "Proceedings of the National Academy of Sciences".

Co do młodych dziewczynek, trudno nie zauważyć wpływu otoczenia: zaczyna się od chudych lalek Barbie, młodzieżowych gwiazd ubranych w rozmiar XS, a kończy na presji dietetyków mówiących o konieczności jedzenia niskokalorycznych posiłków. Bardziej podatne jednostki wpadają w sidła anoreksji. Dr Bryan Lask, kierownik Klinki Zaburzeń Żywienia w szpitalu dziecięcym przy Great Ormond Street w Londynie, komentując historię pięcioletniej Michelle, mówi: - Nie ma dwóch takich samych przypadków. Jedyną wspólna cechą rodzin moich pacjentów, jest to, że rodzice utracili kontrolę nad dzieckiem, które wybrało sobie jedzenie, zamiast wagarów czy kradzieży, żeby demonstrować, że jest nieszczęśliwe.



Więcej o: