Podróże z dzieckiem - nurkując na Helu

Mania, gdy widzi coś ładnego, zachowuje się jak nurek. Odpycha się nóżkami i chce skakać - nieważne, czy na wodę, czy piasek. Zabieramy więc nurka na Hel.

Bobas i bubas

Mania znów próbuje skoczyć - tym razem do basenu. Zachwyciła ją wielka szara foka. Jesteśmy w fokarium Stacji Morskiej w Helu, a foka jest rodzaju męskiego i ma na imię Bubas. Znaleziono go na plaży w Juracie, mieszkał kilka lat w gdańskim zoo, a teraz zabawia gości fokarium, ochlapując ich wodą i z wdziękiem pożerając rzucane przez pracowników śledzie.

Mania gaworzy na jego widok. Bubas patrzy skupiony na merdające nóżkami dziecko. Może fascynuje go pomarańczowa chusta? A może się zagapił? Jakkolwiek by było, dumnie podnosi pysk i... wypuszcza z nosa przeciągłego smarka. Mania z radości zaczyna pluć, ale Bubasa już nie ma. Zanurza się w wodzie i płynie na drugi koniec basenu.

- Bubas uwielbia bobasy - wyjaśnia pracownik fokarium.

Chyba rzeczywiście tak jest, bo tylko Marianna stała się adresatem smarknięcia.

- A wiecie, po co powstało nasze fokarium? - egzaminuje nas pracownik.

- By przyciągnąć turystów? - pytamy.

- Też. Ale przede wszystkim chcemy, żeby w naszej części Bałtyku znów pojawiły się foki. Dziś są tylko w Skandynawii. Bubas co roku ma więc kilkoro własnych bobasów. Wypuszczamy je do morza i mamy nadzieję, że tu zostaną.

Bunkry w piasku

Spacer po Helu jest przyjemny. O tej porze roku mało tu turystów. Zwiedzamy ewangelicki kościół św. Piotra i Pawła z XV wieku. Teraz jest tam Muzeum Rybołówstwa. Niestety, Marysia chce wszystkiego dotknąć. Najchętniej włożyłaby sobie do buzi kawał jakiegoś kutra z XVI wieku. Uciekamy więc stamtąd, zanim nas przegonią.

Zresztą na Helu najpiękniejsze jest morze otaczające nas z każdej strony. Gdy spacerujemy po plaży, nagle jak spod ziemi wyrastają... potężne bunkry. To fragmenty fortyfikacji wybudowanych prawie sto lat temu. Można wejść do środka, dotknąć wielkich armat morskich. I skryć się w bunkrach przed wiatrem. Większość z nich nie została skończona. Do lat 90. były strzeżone. Teraz są opuszczone i owinięte sieciami rybackimi. Mani podoba się w środku, bo jak krzyczy, to odpowiada jej echo.

Zanurkować w talerz

Zbliża się pora obiadu. Tych obiadów Mama boi się najbardziej. Ośmiomiesięcznemu dziecku sama pierś już nie wystarczy, a obiadki w słoiczkach nie zawsze da się podgrzać. No i lokalne jedzenie może być nieodpowiednie. Przed wyjazdem Mama konsultuje się z pediatrą.

- Morze? Świetny pomysł - mówi lekarz. - Może jej pani podawać świeże ryby, doskonałe źródło białka. Najwyższy czas na nowe smaki.

W jednym z dawnych domów rybackich w centrum Helu jest restauracja "Maszoperia". Zamawiamy łososia w winie i pstrąga w miodzie, a dla Mani - rybę gotowaną na parze z ryżem. Bobas jest zachwycony i co chwila daje nura - tym razem w talerz, zachłannie wciskając do buzi kawałki ryby.

Morska kołysanka

Dokądkolwiek idziemy, zwiewa nam czapki. Okazuje się, że to dobrze, bo wiatr niesie świeże powietrze. I im dłużej wieje, tym więcej przynosi leczniczego morskiego jodu.

Na plaży Mania szaleje na widok piasku. Chce dać do niego nura, wije się i marudzi. Przecież nie damy jej raczkować po zimnej plaży!

Z opresji ratuje nas... szum fal. Po dziesięciu minutach spaceru zahipnotyzowany rytmem Bobas zasypia. A my idziemy na kawę. W kawiarni prosimy o podgrzanie dziecku deseru. Kelnerka chętnie nam pomaga. I przynosi go na czas, bo przebudzona, wygłodniała od świeżego powietrza Mania robi się zła. Ze smakiem wcina deser.

1 2  następne »